Cho Oyu Expedition 2011

Goal Zero Products have gone on this expedition.

Thursday, May 26, 2011

In conclusion

After a long day of travel we are back in Kathmandu. From Tingri to the border crossing at Zangmu. Fortunately turned all the paperwork and we were all quite well in Nepal. On the outward journey was crossing the Friendship Bridge `` a special event, now we literally as soon as possible defection to Nepal. Ronald goes on a jeep and another brings him to a hospital in Kathmandu, where the transfer to the funeral takes place. From that moment the Dutch consulate and take it from us about the emergency.

We go by bus with all the stuff and Sherpa `s to our home in Kathmandu, Hotel Amar. We need after the remote Tibet to get used to the honking and huge traffic. We respect the people who can live here! After a hot shower (the first 3 weeks) and eat in the hotel, we talk about the past weeks. Mark `s parents are there and show much interest. The stories tell of `outsiders' is different than the three of us talking. The doctor is still along for Mark `s fingers the frost is quite byte. Typical of Nepal gets a huge amount of colored pills. The final damage is apparent only over several days. This morning all the stuff sorted out, a huge mountain of tents, expedition equipment, personal items and lots of food. It's all different camps come down. Prem and Sherpa `s come to help and also Zongbu (simultaneously with Remco from ABC left) of the party. He is happily restored. We decorate the hotel with all the fluffy stuff, our brightly colored suits, sleeping bags, jackets and hang to dry skies. Strange sight at 25 degrees! The things that go back to the Netherlands, are packed, the expedition is really almost over.

The recent months have largely been dominated by the Cho Oyu Expedition. Now this is almost at an end, it gives a strange feeling. There is every 6 weeks in Nepal and Tibet very much happened. The trek in the Khumbu, where we took the whole team had a dream of the top. The actual departure to Cho Oyu, where it soon became apparent that the reality of an expedition 8000der hard and cold. With only 3 participants we have started the `real` climb from Camp 1. I had first felt what it's like a mountain to climb of this magnitude. Beautiful views, an inspiring camp site and a route above you where I saw both a huge challenge to me as awe-inspiring. The ascent was all that what I had previously thought, both positive and negative sense. The team spirit, together provide a safe climb and overnight, approaching my physical limit and still somewhere find an extra supply of energy and luck with weather and conditions and 100% good timing. 6 weeks ago but nobody can guess what the outcome would be of the expedition. Within 24 hours after the summit attempt, which I brought both pride and disappointment, Ronald deceased. The days that followed, a very different character than the other days of the expedition. Up not only safe but also safely down `suddenly 'appeared no more clichés. It raises the question whether this is worth it. I still can not answer: positive and negative feelings go through and past each other. The expedition as a whole is in any case, a great positive experience. The close ties that originated with John, Mark and Ronald is very special. Like the realization that many people are so huge with us have lived and have supported our dream come true. Thank you everyone!

-------------------------------------------------- -------------------------
Here my last Blog. The past 6 weeks is very much happened, whether the expedition actually began much earlier. Looking back at that time I learned a lot from the people around me and a really great time. The death of Ronald, my tent mate over ABC, has a shadow over the end of the expedition, but there are so many more things happened, which give me a positive outlook in recent weeks. I brought my own altitude record to 7830m where I'm very proud, and I think the cup is not empty. Hope in the future to make my dreams come true with an Everest expedition. First I will gain experience in different ways for this tour. Through this way I want to thank everyone who supported us and followed. Furthermore, the previous expedition members who unfortunately had to leave the mountain early. Finally Ronald, Martine and John in recent weeks that I've been through a lot. I will the rest of my life wear. Thanks for everything ....

-------------------------------------------------- -------------------------
Martine and Mark, our experiences and feelings well defined. Very much something I do not add. In contrast, I also have about 500 pages could fill. 500 pages filled with team spirit, friendship, joy, suffering, sorrow and tragedy. In a few minutes changed my relief that everyone came down in a nightmare. The helpless feeling that overcame me when I realized that something was very wrong, it is difficult to define. To Ronald's passion for football but to stay: You coached from the sidelines, but in the field make it happen. My players have performed excellently when it arrived there. Of course we lost the game, obviously. For me it would be if we won tonight with z `n celebrate our last evening in Kathmandu was celebrated. Summit or no summit, but I'm proud of what the mountain has been done to get Ronald back home. Martine, Mark, Kaji, Nurujangbu and Pasang, thanks for your tremendous efforts help and companionship. We now close the blog. For us it is not over yet: a teammate, tent buddy, friend losses is not something you just shut. We feel connected to Tilleke, Victor and Boris. For them, the tragedy is infinitely greater. We wish them everything necessary to bear this grief. Our loyal followers, I wish to thank for their positive comments during the expedition and their sympathy in the final stage. It is impossible to answer all comments personally, therefore it everyone thanks for your support. In one way or another we have all ddrie effort to terminate our story, it should be done now. This was our Cho Oyu expedition 2011. Tashe Delekh


Wednesday, May 25, 2011

On the way to Kathmandu
It is currently Wednesday 08:00 am (LT), Martine, Mark and I are sitting in the jeep and on his way to the border. The trip from Camp 1 to ABC was very heavy, but thanks to the hard work of Martine and Kaji, who have kept the whole thing in motion, they were at 04:00 in ABC. Yesterday we dismantled the camp and Ronald as well as possible further wrapped to protect him during the heavy transport on the moraines. When we walked towards the ABC was the ride in mist on a snowy moraine. Now almost all the snow away and we see the vast expanse of the barren gray landscape with several glaciers. It's now almost more impressive than on the outward journey. Now we were only a `small` caravan expedition of 3 members, 3 Sherpa `s and a cook and 24 yaks that go back to Intermediate Base Camp. Eight porters Ronald in about 6 hours to IBC behave.
With our departure, the ABC now totally deserted, we were the last expedition on the mountain. The Cho Oyu every day we have seen from our tent, is now shrouded in mist. Perhaps a symbolic farewell, so `n gray veil that now lies on the expedition? Although we `go down ', we had still quite a bit to rise again from the glacier to the IBC to come out. There were the people of CTMA us all with jeeps and a truck waiting. It was too late to drive to Zangmu (the border) and we spend the night in Tingri. After all the weeks camping and sleeping on mats, a bed is a luxury! This morning a typical Chinese breakfast of steamed dough balls, peanuts and crisp pickled vegetables. This let's just pass us by. After days to almost nothing the whole day having walked, is best to wait. Prem remember our cook an omelet to regulate every craftsman has his talent! Now we come down again (4500m) starts the recovery of our chapped lips, weathered faces and Mark of his fingers. They still blacker but fortunately there is no blistering and Mark can bend them well. Once all the border formalities are completed we can to Kathmandu. As far as we can see now is Ronald right away. Once we arrived in Kathmandu are we again hear from us. While through the rugged landscape of the Tibetan plateau drive, all events of the last days resurfaces. We are constantly in action before and then it's the practical things you're doing. Now the other shows. Sometimes we talk about Ronald if he so again tomorrow and we can move just as we were planning to eat a giant steak. It was not to be.

You all have sympathized with us that despite the sad ending, we continue to inform you about the last days of our expedition.

Greetings from Martine, Mark and Jan

Monday, May 23, 2011

Message from the ABC Jan resources
We get at the time through various channels in which messages support and sympathy is expressed. It is impossible to answer all personally and therefore just in general, thanks for your support.
With immense effort, our three Sherpa `s managed to get Ronald to bring to camp 1 and are currently on their way to ABC. It is now 23:30 hours and pitch dark. We have a couple of porters with our headlights and they are now equipped with thermoses of tea from the ABC group meet on the move from Camp 1. I have regular contact by radio with Martine that this group tries to keep moving. The yaks who bring everything to Chinese basecamp are already here and I hope that tomorrow we have a somewhat smoother than today.
The solar system is already packed and we turn now to the remainder of the battery `s and batteries. Hopefully tomorrow night we are so far advanced that we have power. But let's not get ahead but because until now we tend to rely on. Mark has now arrived in ABC does, he has frostbite on several fingers and is just z `n tent to warm up. All the action keeps us pretty busy so we actually all day not really aware of the reality. That's really only if you are warm in your sleeping bag. In the privacy of your tent, you are confronted with reality, for me, at this time, even incomprehensible reality. A deeply tragic reality. Given our, I hope, mobility over the next few days I will probably not news to post. If something happens than to report fall from our office in Meppel. Thank you for your interest in recent weeks and for the sympathy after the announcement of this human drama.

Greetings John, on behalf of Martine, Mark, Kaji, Nurujangnbu, Pasang and Prem.

Doom and defeat

Although the summit was not met, we had the feeling that everyone had done everything to enable success. Despite meticulous preparations and best efforts of all team members could by any continuing problems with the weather (especially wind and (too) much snow), the summit will not be achieved. There are sensible decisions and the 6 team members, 3 climbers and 3 Sherpas are reversed in time to avoid unnecessary risks because of deteriorating weather conditions to avoid. After a relatively quiet night in camp 3 at 7500 meters they went, disappointed of course, on the journey back to the ABC.

Kaji Sherpa and Ronald went to first. During the descent from camp 3 to camp 1 on Cho Oyu, Ronald became unwell. Kaji Sherpa who accompanied him personally, it was after a short time on the spot and found that Ronald stopped moving. He then contacted directly by radio with expedition leader Jan food at base camp. Both assess the situation as very serious if not fatal.

Kaji was with Ronald left that morning from camp 3. From the base camp was the descent of the two closely, the section between camp 3 at 7500 meters altitude and Camp 2 at 7100 meters altitude ran according to observation of Jan resources well.
After Camp 2 you are temporarily not visible from the base camp, a little lower to get back into view. Just after 1 ½ camp hit the fate and the seracpassage (steep ice wall) you must descend a rope secured Ronald collapsed. Kaji, who descended from him, is immediately climbed up and found that he no longer moved.

Martine and Mark, who first Jangbu and Pasang Nuru camp 3 are canceled before they started the descent to camp 1, descend from the same track. They noted that Ronald no longer alive. Ronald's body will be transported to Kathmandu.

The news of the death is like a nightmare come to us. How is it that famous Dutch climber is no longer there.

For the climbers on the spot and the other expedition members is a dramatic event to have it so close by. Also on the HT-firm dominates a defeated feeling that so had to walk. We are very busy to the extent possible for us to support and help. Meanwhile, the family informed.

First, our thoughts go to Ronald's wife, children and close relatives. We wish them all the support and comfort to the next difficult time they will need. There are of course the friends and climbing friends and climbing the whole Dutch world should see this horrible loss process. Also, we wish them much strength in the days ahead.

Sunday, May 22, 2011

Back to ABC
It is now 11:30 (LT). While the wind to the big tent ABC snatched from here I have a good overview on the route from Camp 3. The wind has free play and especially above the yellow band, the image is dominated by swirling snow clouds. There is lots and lots of snow. Yesterday was not so easy to see because visibility was always removed by mist. It must have been very hard yesterday and now I have a complete picture it is clear why they are nowhere near the number of altimeters have been able to that we had hoped.

This morning I Martine discussed the state of affairs. Also in camp 3 was a strong wind. Ronald was not feeling too good and we decided that he and Kaji immediately would go down to Camp 2. Martine, Mark, and Pasang Nurujangbu have broken camp 3 and then left. At this moment I can follow them all and given the claims of Ronald and Kaji is doing well with them. I fancy they just not bother with the radio because it looks good. The other four are about an hour behind them and who also progressing well. If they are in Camp 2, we again briefly martial. They may have enough power to get through to ABC. If so i will send up a number of Tibetan porters to help them bring down all the material. They stay another night in Camp 1 I'll do that tomorrow.

I know: "Only the top counts." But if you, like me, had sat here yesterday and today, you know that despite that they had to break off a top performance is delivered. They have averaged as yesterday `s 14 hours up and down toiled under harsh conditions and at a level between 7500m and 7900m with an air density well below 40%. The disappointment must accept that there is no top worried and had the courage to be the only sensible decision and reversing. I am proud of this team from here should support. Ronald and Kaji have now arrived at Camp 2 and go make tea and rest, we will decide what we do next.

To be continued.

Saturday, May 21, 2011

Reverse is also courageous.

Loyal followers,
Unfortunately no good and enthusiastic news this time. All day there have been patches clouds hung around the mountain but it was not so bad. It was clear that there are quite a lot of snow. Much more than the last two weeks we have seen. We obviously had hoped that not too many would adversely affect but if we look at the cold statistics show that the number of altimeters that was made per hour was significantly lower than we expected and hoped to do.

At 16:30 hours were Ronald, Mark, Pasang and Kaji at 7830m. They labored themselves were already up more than 8 hours. It snowed here at that time quite some time. Also, the top view worse. They were still so `n 370m of the summit. Then the long way back under these conditions is not an option. After a short consultation we decided to abort the climb and return. A new attempt there is not as though the bright morning will be, or is there a strong wind of 40/45km p / h. In the afternoon snow and although the wind continues to decline after Monday the weather more or less the same. So we must sadly conclude that we can do little more than focus on a safe descent. We shall continue to be blogging until everyone safely back in ABC.

The plan is that tomorrow night they are here. Or that the snowfall will succeed to be seen. For now, the first goal, back to camp 3 and then we consult again. Skip to camp 2 tomorrow or next? The disappointment is obviously great for everyone here and you probably do too. It looked hopeful and everyone was enthusiastic. The adventure is not over until everyone is back in ABC.
Yet I want the team members that are difficult jobs a way back to camp 3 to thank you for their tremendous team spirit and commitment. And you all for your support and sympathy. I keep you informed and follows a voice from above blog as soon as they have opportunity. For now, they concentrate on the descent. Once you hear the news.

Greetings January

Position around 1300 hours

This was the position of the leading group around 13:00. Martine and Nurujangbu are now also from the rocks and are now at + /-7800m. More or less the same point on the picture. Martine is slow and makes a stab at 8000m. She sounds good and relaxed so that's a good sign. Who knows what else in it.


The yellow band beyond
Just a blog written for I know not all good blogs on my voice come through. This morning it was clear around the top but the view is obstructed by clouds regularly shreds. There is hardly any wind, which is favorable for climbers but we can see very little.

Yet it was slightly open and I saw that Mark, Pasang, Ronald and Kaji, close together steadily go up. (Can they obviously indistinguishable but know that they lead the way). They are the yellow band and the overlying rocks now over and bend slightly to the right into the large snowfield. Martine and Nurujangbu were still among the rocks and I could not locate. I do see the trail of the Summit Climb team yesterday. Hopefully I'll get more views because if they sit on the large snowfield can I view them follow. I just Max (SC) to radio had, he sits in the downhill and I asked him about the fixed ropes between Camp 2 and Camp 1 and check the status tonight, when he gets here, to me to pass. Should anything be where our teams to look at that I can pass them. I estimate that the leaders of the 7800m limit has passed but that I hear when they turn contact. Then I know again that course through the blog. All contacts sounded clear and well and to date no one has problems. Ronald has not much voice and I can not hear him over the radio but Kaji is with him and that indicates that things are going well. This is evident from the fact that they now have all four sit together.

To be continued. John

Friday, May 20, 2011

Off to camp 3
Have just been in contact with Martine. She was then after 4 hours of climbing at 7350m. She sounded nice and clear. Mark and Ronald are still a piece for her. It is slowly but steadily. I expect them between seven and eight are all in camp 3. It's snowing here in ABC constantly but it seems to be over less. Once they are settled what I hear. Depending on the time through this blog or a voice blog from my tent. The weather forecast for tomorrow is still pretty good, then it is a lot less to Wednesday so tomorrow it will happen. I'm not sure I will sleep much tonight but if not then wauwel I still have a little blog voice. That I can not sleep because of the tension for example, whether I sing a song, ...... Well do not because then shrinks the number of hits today perhaps more than 1000 to less than 100 tomorrow. Thank you all again for your comments. And tomorrow, I hope they finally do go to see. Keep watching, keep listening, and of course ..... continue thumbs for those three biggies there. If they are on top, I have no voice or satphone blog anymore. Then you hear me without it I think.

Greetings January

ABC 14:00 (Local Time)
Everyone ok and the whole group is on its way to Camp 3. More than an hour now. This morning as visibility had on the mountain, but now it snow again properly. It seems from here or not much higher than 1000m above ABC is so good that it can be little going on above. I wish you good pep talk and passed. I have agreed that the initiative to contact me from the group. They remain standby so I can reach them if needed. But for now I'll wait until I hear something. As soon as news comes on the blog.

Grt. John

Thursday, May 19, 2011

Tension in ABC

Hello faithful followers.
Unfortunately I can not give all your responses verbally but they know that you eagerly follow us and send mental support. Thanks for that because that is very important. Unfortunately I can not follow them today because local snow Rain and mist most of the day between ABC and the mountain hung. A wonderful play of light and fog, and I'd have liked it if you just came along to enjoy it. Through radio I heard from Ronald that they have had pretty good visibility and not too much snow problems. Ronald has not yet been reported from Camp 1 ½ at the time he reached the last 300m to Camp 2 began. I expect that he was about nine o'clock, so arrive before dark. He has the hardest today because he has departed from camp 1 with three Sherpa `s still a thing of food, fuel and extra clothing to the top. Ronald sounded good and that is a good sign.

Martine Mark and I have not heard for a while but that is not worrying because I told them on arrival in camp 2 should first make sure they are installed, enough snow to melt and then report back. Only problem, they call me earlier. They have 1 radio and a spare battery and they possible to save them all back together. I'm 24 hours a day, if not provide at least atmospheric interference, and when I have spoken all evening then I still know what the voice over blog. Apparently that is not quite come through last night but sometimes the SATA showed clearly the draw here and should I wait for a replacement. I can not control what can and can not come.

The cold weather begins to slowly tear and that I notice on the computer. It begins to isl and I am sometimes half a sentence on for what I see on the screen to start. The Poles are now all gone. We are therefore still of two expeditions here. Everything is climbing up.

Net message from Mark and Martine that they are in camp 2 and busy with snow melt. The hardest day of their lives they say. Fortunately, they had little snow on the road so I hope the weather tomorrow is the same. I see now from ABC that, although it snows, the evening sun on the mountain. Not enough visibility to Ronald and Sherpa `s to view it snows there but hardly least. Ronald a little boy, Mark and Martine provide a bottle of hot tea when you arrive.
I'll take what voorbereidimgen case tonight another bucket of snow falls here in ABC.

My electronics works again as before and everything flow can contain is full again.

Greetings to all of us and the next blog. Martine will also be some bijbabbelen tonight. Fingers crossed, yes, but we continue to believe in it, are you still ...
Greetings January

Wednesday, May 18, 2011

The last phase

Hello home.

I'm in a practically deserted ABC. There are three groups. Summit Climb's with 6 climbers and 2 Sherpas on the mountain `s. They are on their way to camp 2. I can see them on the steep passages between camp 1 and camp 2 ½. Visibility is good and there is not a very strong wind. + / - 25Km/uur. There would be 4 Poland somewhere between camp 2 and the summit should sit but I can not be detected. Also, not yesterday. I'm going for a moment in their camp to see what's going on. Ronald with our Sherpa `s move to Camp 1 and will soon be reporting and Mark and Martine have a fairly good night and this morning sounded OK. They are on their way to camp 1 ½ and sign up soon also. With good visibility, I can follow them tomorrow.

Yes, of course, the bags that I sit here and not on the mountain. But when they reach the top I have peace. For the organization and all the hassle here was simply the best solution and as I've said before, I had already taken into account the fact that so could walk. I am now working on an inventory of everything to bottom. Tibetan porters regularly come by to see what remains and what they like to use. They help good with the empty token of our large gas cylinders. Transport of the content is three times as expensive as the value of the gas so I think it's best. Because we are fairly early five people lost a lot is about to dispatch food, snacks, etc. This gasbollen I'm already down to picking and packing.

Perhaps partly because we are so quick with a small group, there is a very strong team emerged. We help each other where possible and had lots of fun together. We have the best and most practical material chosen and that is upstairs. Thus Ronald down my overalls, gloves and climb down Mark my belt, my Jumar and Martine Kaji my padded pants. Five radios are upstairs, one I have here at night and when I'm here at the mobile phone away.
Martine has a satphone blogs for the voice from above, Ronald has satphone for his twitters and I have a satphone for the mails and Yaks and pickup arrangements. We Cocks on what the whole day. It is nice to read your comments, Paul sends them every day.

The final schedule is as follows: Morning everyone in Camp 2. Friday to camp 3 and Saturday's Final Push to the summit and then descend to camp 2. Sunday from Camp 2 to Camp ABC. Sunday I send a few Tibetan porters to camp 1 because there is a mountain of gas, an extra pocket with tents and other stuff. Far too many for the small team that has remained. But I have so all the time. Monday and Tuesday to continue packing IBC walk and then with the Jeep and the truck to Zangmu. Wednesday morning the border and then we can deal Thursday with packing for the trip home, drink lots of beer and eat steaks. But before that happens you still have a few blogs from us too well. Of course I hope that I sat with capital letters and bold can report that the top inside. The wind would decrease after tomorrow and that's good. If there are not too many snowshowers it will succeed. Would be nice. Ajax champion (well done Frankie) and three stoppers. Mark and Ronald have in me as the disease that Twente has become of pure envy that they might continue on the Everest.

Anyway, all jokes aside, there they wait a few very intense days and I hope they come through that well without lumps and come down again. We will keep you informed of developments.
Fingers crossed.
Greetings January

Tuesday, May 17, 2011

It is really exciting
We just Mark and Martine spoken on the radio. They are in camp 1 and have the very wise, very easy going. They feel good, the camp is in tact and tomorrow they go together to camp 1 ½. Ronald leaves tomorrow with Kadji, Nurujangbu and Pasang to camp 1 and if all goes well, they are all after tomorrow in camp 2. It is clear to me. Anyway, there's plenty to do and if visibility remains good I can tell you with short blogs throughout the day to keep abreast of progress. From above they will try to regularly voice blog. The technique stands for nothing. Where is the time I use a compass and a map of 1: 250,000 made a trip across Greenland. Four weeks no one knew exactly where we are these days. Soon you can see us blieben on Google Earth and see if we keep doing the right route. Why "Big brother is watching you." Well it should now at once today. However, we have seen that other expeditions with an admiring eye to our equipment is examined. We had this morning just a little trouble but everything works now again.

Starting tomorrow is really exciting. The Final Push to the summit. I speak to you again tomorrow.

Greetings January

Monday, May 16, 2011

3 days ABC
The days go quickly in the ABC, although we really do nothing. Little washing, overeating and drinking tea and a lot of chat about anything and everything. Populaire onderwerpen zijn: het weer, voetbal en Theo Jansen (al wordt dat na vandaag waarschijnlijk wel minder), allerlei doping uit de onuitputtelijke voorraad van Ronald en Jan`s Medicijnton; het wel en wee van de andere expedities en de stand van de sherpa`s. Onze 3 resterende zijn allemaal fit, dus we hebben een 1 op 1 bezetting. De Tibetanen komen iedere dag wel even buurten, vaak met hun handelswaar: westerse producten met natuurlijk de topper cola. Ook wordt er al druk gespeculeerd over de ruilhandel: een paar bergschoenen voor een klein kettinkje met enkele koralen kralen gaat het voorlopig nog niet worden. Jan wijdt Mark in in de geheimen van de spiegeltjes en kraaltjes waarmee terug in Nederland de dames het hof gemaakt kunnen worden. Steeds meer expedities verlaten de berg en het ABC, volgens de laatste berichten zijn er u alleen nog 2 Polen op de berg zelf (geen favoriete bevolkingsgroep vanwege de lawine). Naast ons cluppie staan in het ABC nog hun expeditiegroep, een groep Canadezen uit Quebec, die morgen vertrekken en de groep van SummitClimb.

Daar is het minder gesteld met de sherpa`s: gisteren waren er nog 7 topkandidaten en 2 sherpa`s; vanmorgen was het bericht; `5 members` die nog voor de top gaan. Het weer lijkt de komende week gunstig, maar dat aleen is niet genoeg. De Canadezen hadden met 2 fitte mensen in kamp 2 goede hoop op de top, maar een dag later bleek dat niet haalbaar en bleek een derde klimmer `frostbite` te hebben aan 7 vingers. Hier liggen succes en gevaar heel dicht bij elkaar.

Jan was iets te enthousiast met zijn planning om vanaf woensdag iedere dag een kamp te veroveren. Van het snelste kwartet van de hele groep zijn Speedy Gonzales en Zoef de Haas (Ronald en Mark) nog over; die hebben eerder het grootste gedeelte van een dag gedaan over het traject kamp 1 - kamp 1,5 en de dag daarna 1,5 - kamp 2. Dat kan ik natuurlijk nooit bijhouden, laat staan dat het realistisch is om het in 1 dag te doen. Het alternatieve plan is dat Mark en ik morgen vertrekken naar kamp 1 en woensdag naar kamp 1,5 gaan. Ronald en de Sherpa`s vertrekken woensdag naar kamp 1 en iedereen loopt volgens het huidige plan donderdag naar kamp 2. Waarschijnlijk lopen we gedeeltelijk op met SummitClimb.
We zullen proberen om regelmatig een voiceblog te maken als we op de berg zitten, zodat jullie ons wel en wee kunnen volgen.
Hartelijke groeten, Martine

Nog een week hier, de Cho Oyu ligt er mooi bij. Hopen dat we ons allemaal goed
voelen en dat het weer en de goden ons goed gezind zijn. Wanneer alles mee zit kunnen we wellicht zaterdag een toppoging wagen. Bij deze Jasper en Maris gefeliciteerd met het kampioenschap.
Groet, Mark.

vrijdag 13 mei 2011

Laatste rust voor Final Push
Kent u het verhaal van de 10 kleine negertjes? Helaas valt voor mij vandaag het doek. Ik heb al dagen last van vastzittende hoest en daardoor slaap ik ook niet goed. Voor een goed herstel is ABC met zijn 5705 m gewoon te hoog en op deze manier gaat het niet lukken om op de top te komen. Jammer maar helaas, maar it`s all in the game. Voordat je een achtduizender kan beklimmen moeten heel veel seinen op groen staan en voor mij staat er nu een op rood. Ik heb wel genoten van dit avontuur en zal er later ook met heel veel plezier aan terug denken. Morgen ga ik samen met Zongbu, die ook niet fit is, terug naar de grens en dan zal ik zondag in Kathmandu zijn. Ik verwacht daar dan ook snel weer de oude te zijn. Ik wens de drie overgebleven toppers, Martine, Mark en Ronald alle succes toe met hun toppoging, maar kom vooral gezond weer beneden! Jan wil ik bedanken voor al het voorbereidend werk dat hij heeft gedaan. Er zijn er maar weinigen die een idee zullen hebben hoeveel werk dat geweest is.
Hartelijke groeten van Remco, dan geef ik nu het woord aan Mark.

Zo, terug op ABC. Helaas het afscheid van Remco dus morgen. Had graag met zijn vieren boven gestaan. De afgelopen dagen is er veel gebeurd, van lawines tot records. Afgelopen woensdag zijn Ronald en ik van kamp 1 naar kamp 1,5 gegaan met 3 Sherpa`s. 1 werd helaas ziek en moest terug naar ABC. Het was een tocht met 2 touwpassages. De eerste was makkelijk maar de tweede was een stuk moeilijker. Door de ijzige ondergrond was het traverseren lastig. Zelf ben ik 2 keer uitgegleden maar de gordel en het touw deden zijn werk. Daarna een stukje steil omhoog over een ijsplaat. Normaal niet zo moeilijk maar met een zware rugzak en op 6500 meter toch anders. Aangekomen op kamp 1,5 lekker thee gemaakt. Veel drinken op deze hoogte. Eten kreeg ik niet zoveel naar binnen, Ronald een stuk meer gegeten. Donderdag naar kamp 2. Eerst een mooi stuk omhoog maar doordat er veel nieuwe sneeuw gevallen was erg lastig. De Sherpa`s stapte voor ons maar dat was soms wel kniediepte. Een stuk hoger hielt het touw ineens op. Boven stonden ook 2 polen te wachten die naar beneden wilden. Onze Sherpa`s groeven het touw weer op maar net toen ze bijna boven waren dacht 1 van de Polen alvast te gaan. Dat veroorzaakte een kleine lawine. Gelukkig zaten we allemaal vast maar je merkt de kracht die een kleine lawine al heeft. Was toch een minuut bezig mijn jumar uit te graven, die op 40cm van mijn gordel afzit. Het touw was gelukkig nog wel zichtbaar. Na deze ervaring liepen we verder omhoog. Steeds minder zuurstof en dat merk je. Na ruim een uur doorlopen kwamen we aan bij kamp 2. Voor mij een record. Was nog nooit boven de 7000m geweest en nu dus wel. Ronald is samen met Kaje blijven slapen in kamp 2 en ik ben samen met Pasang afgedaald naar kamp 1. Net voor het donker kwamen we daar aan. Vandaag de dag dat iedereen van waar dan ook terug komt naar ABC. Martine heeft 2 nachten erop zitten op kamp 1 en heeft 2 keer een acclimatisatietochten gemaakt richting kamp 1,5.

Had het er nog met Jan over, die verandwoordelijk is voor een gedeelte bouw Arena, dat wanneer Twente de dubbel pakt, wij dan de Trippel (Martine, Ronald en ik) moeten pakken. Dan vindt hij het niet zo erg.

Nu een paar dagen rusten in ABC, morgen gaan we een schema maken voor de FINAL PUSH. Eerst nog even genieten van een stoel met een blikje Coca Cola.....
Groet Mark.

donderdag 12 mei 2011

Sherlock Jan op jacht naar ....
2 nachten geleden hoorde Jan onraad rondom zijn tent. Gezien eerdere ervaringen was hij er op bedacht dat er gespuis rond liep, die wellicht spullen uit tenten wilde stelen. Ah, een heterdaadje dacht Jan. Zachtjes pakte hij zijn zaklamp en met 2 snelle bewegingen had hij zijn tentritsen open en stond oog in oog met.... op de wind bewegende gebedsvlaggentjes. Uiteraard wordt deze waakzame houding door de groep zeer gewaardeerd.
Terug naar de berg. Nadat ik drie nachten op kamp 1 had doorgebracht was ik klaar voor een op-en-neertje naar kamp 1 1/2 dacht ik. Maar de laatste nacht was voor mij bijna zonder slaap vanwege constant hoesten. Ik had ook geen stem meer over. Het zat helemaal vast bij mij en het was dus verstandig om af te dalen naar ABC. Ondertussen bereidden Ronald en Mark zich voor om naar kamp 1 1/2 te gaan.
De terugtocht over de `killerslope` was voor mij killing. Onderweg kwam ik Martine tegen, die juist op weg was naar kamp 1. Uiteindelijk hebben wij over het zelfde stuk even lang gedaan, zij bergop en ik bergaf. De tocht naar ABC leek voor mij wel alsof ik naar de top liep. Ik was helemaal kapot toen ik aankwam in ABC en ben gelijk mijn tent ingekropen om wat te slapen. Hoewel ik mij vandaag beter voel, heb ik nog weinig energie. Vanmorgen lekker mijzelf even kunnen wassen, vanmiddag veel in de tent gelegen. Ik heb nog een paar dagen om verder te herstellen, we zien wel. Ondertussen is Martine vandaag naar kamp 1 1/2 op en neer geweest en zijn Mark en Ronald naar kamp 2 geklommen.
Het is de bedoeling dat iedereen hier morgen weer in ABC is. Wel gezellig als we met meer zijn. Morgen eten we Fried Chicken en als toetje Mousse au Chocola, maar niet verder vertellen hoor, want de mensen op de berg weten nog van niets!
Hartelijke groeten van Remco

ps bedankt voor al jullie reacties, sinds een paar dagen kunnen wij die hier in ABC nu ook lezen.

woensdag 11 mei 2011

Wissel van de wacht
In de eerste plaats bedankt voor jullie reacties. Paul heeft ze allemaal doorgemaild en Martine en ik hebben ze met veel plezier gelezen.
Remco heeft besloten om een paar dagen uit te rusten in ABC en is intussen hier. We hebben net gegeten en gaan zo snel met onze geliefde warme kruik in onze donsjes want het sneeuwt op dit moment behoorlijk en de temperatuur zakt snel. Op dit moment zit Martine weer in kamp 1 en voelt zich ok. Mark en Ronald zitten met Kaji, Nurujangbu en Pasang in kamp anderhalf en Zongbu is ook hier in ABC. Hij was gisteren nog niet bepaald goed maar vandaag al weer een stuk beter en ik hou hem nog even hier. We kunnen dan wat onderhoudswerk doen aan bv ons `natuurstenen toilet`. Martine gaat morgen verder naar kamp anderhalf, een van de Sherpa`s daalt af naar kamp 1 om haar te assisteren in de klim.
Met Ronald en Mark gaat het goed en zij laten mij morgenochtend weten wat de plannen zijn. Het oorspronkelijke plan is om door te gaan naar kamp 2 maar gezien de wisselvaligheid van het weer overleggen we per dag wat ze doen. Voorlopig hebben we nog redelijk wat speling en ziet het er goed uit. Mogelijk kan Martine morgen bij hen aansluiten maar dat zien we wel. Het hoeft niet. We proberen er wel naar toe te werken dat ze straks alle vier tegelijk de definitieve klim inzetten maar ook dat is geen absolute must. Flexibiliteit is in de snel wisselende (persoonlijke)omstandigheden belangrijk. Ik blijf optimistisch over de kansen van de laatste vier. Al moet ik natuurlijk nog zien hoe Mark en Ronald de mentale klap te boven komen als Ajax zondag kampioen wordt.
Tot zover deze update, morgen proberen we weer een paar plaatjes te sturen.
Greetings January

dinsdag 10 mei 2011

Relaas van Kamp 1 en relaxen in ABC
Zoals al in de eerdere blogs vermeld was, hadden we pech met de storm. Samen met Remco en Klaas overnachtte ik op kamp 1/2; waar het al behoorlijk tekeer ging en 1 van de onbemande tenten omver waaide. Verdere schade bleef gelukkig uit, de volgende ochtend konden we die tent inpakken en achterlaten in een van de andere tenten.

Gewaarschuwd door iedereen over de killer en sloper, begonnen aan de klim naar kamp 1. Ik loop zo wie zo al niet hard, maar nu extra opgelet het rustig aan te doen. Remco vond het tempo ook prima, dus met her en der een rustpauze was het best te doen. Maar het laatste stuk, met een deels gladde sneeuw viel ons zwaar. Rekenend op de gebedsvallgen die het signaal `kamp in zicht`;aangeven; waren we verbaasd ineens op kamp 1 neer. De gebedsvlaggen waren door de storm ook verdwenen. Met de schade aan onze tenten waren we dubbel blij, dat we het rustig aan gedaan hadden, want van het plan om rustig bij te komen met een kopje thee kwam natuurlijk niets. Eerst alle tenten gecontroleerd, losliggende uitrusting snel verzameld en uiteindelijk alles maar in de tent resten gewikkeld en als depot begraven onder een enorme bult sneeuw. Het waaide nog steeds en nog weer tenten opzetten zagen we niet zitten. Van de 5 tenten stond er nog 1, die had open gestaan dus daar lag water in. Eerst leeg proberen te schudden, dweilen, dan weer een sneeuwkuil graven voor de tweede tent (de plekken waar onze tenten hadden gestaan waren inmiddels ingenomen door andere expedities)en die tent opzetten. Sneeuw verzamelen en smelten voor het avond eten en vooral de 2,5 liter drinkwater per persoon. Vandaaruit een warme huiskamer in Nederland klinkt dit wellicht raar maar voor het eerst op ruim 6400m na een lange klim is de energie wel op.

Het dilemma in kamp 1 blijven en zo energie sparen van de terugtocht naar ABC, of toch terug en makkelijker `herstellen in ABC` hebben Remco en ik allebei anders opgelost. Remco is in kamp 1 gebleven en ik ben afgedaald naar ABC. Gisteren bijgepraat over alle ontwikkelingen met de expeditieleden en vandaag besteed aan relaxen, de laatste spullen uitzoeken voor de komende dagen. Inmiddels weet ik aardig wat wel en niet goed bevalt qua eten en hoe ik mijn grootste probleem tot nu toe, voldoende energie naar binnen krijgen, moet aanpakken. De tactiek is nu vaker stoppen en echt even de tijd nemen om wat thee en eten (chocolade, keks) te nuttigen en dan rustig weer door. Zolang het niet al te hard waait of sneeuwt werkt dat prima. Voor de komende dagen wordt slechter weer voorspeld, dus dan weet ik ook of dit werkt zonder te koud te worden. Ook voor Remco heb ik de spullen voor kamp 1 en hoger gepakt. Verder wat gewassen en de luxe gehad van het haren wassen via de zonnedouche. Vandaag niet veel zon, maar Prem onze kok stond al klaar met wat lauw water. Morgen kan ik dus weer fris aan de tocht omhoog beginnen!

Met Jan samen heb ik een voorlopig plan gemaakt voor de komende dagen. Mark en Ronald zijn nu met Remco in kamp 1 en lopen dus een dag op mij voor. Het is de bedoeling dat we steeds per dag 1 kamp opschuiven, Donderdag hopen de snelsten kamp 2 te bereiken en dan zaterdag terug te gaan naar ABC. Of dit haalbaar is moet blijken, de technische (klim) delen komen na kamp 1 en daar hebben we dus nog geen ervaring mee. Ook is het weerbericht niet zo gunstig. Inmiddels hebben we ook bericht gekregen dat de anderen een goede reis hebben gehad en in Kathmandu zijn aangekomen.
Iedereen bedankt voor de aanmoedigingen via de blog. Met de 3 snelle mannen ga ik zeker een poging wagen om zo hoog mogelijk te komen.
Hartelijke groeten, Martine

maandag 9 mei 2011

Storm raast over kamp 1
De tweede rustdag voor Ronald en mij, al werd die een beetje verstoord door de berichten van gisteren. Eerst het bericht dat helaas 4 mensen onze expeditie gingen verlaten en nog later kwam het bericht dat een harde wind huis had gehouden op kamp 1. 2 tenten waren onvindbaar en een andere waar onze spullen in lagen lag plat en een hoop spullen waren ontvindbaar waaronder mijn slaapzak en donspak. Van Ronald waren ook een aantal spullen weg. Gelukkig pakte de groep het goed op en we konden van de mensen die helaas weg gingen spullen lenen die weg waren. `s Avonds hadden we lekker pizza en een soort Yak-steak. Vanmorgen hebben we rond 10 uur de mensen uitgezwaait die weg gingen. Zongbu en Pasang gingen op weg naar kamp 1 om samen en Martine en Remco de schade op te nemen. Om half 1 (half 7 in NL) heb ik een oud collega gebeld voor de uitslag van de beker finale. De opperleider vond het minder leuk maar de rest van de groep maakte een vreugdedansje toen de uitslag bekent was... Rond 3 uur kregen we het bericht dat er wel 2 tenten de gletser in waren gewaait, maar gelukkig bleken de slaapzakken en donsjassen gespaard. `s Middags hebben we onze klimspullen en etenstassen in orde gemaakt om morgen weer naar kamp 1 te gaan. Eten hadden we voor het uitkiezen nu er een aantal mensen weg zijn. Met een beetje verbazing kwam rond 18 uur Martine binnen, we hadden haar een uurtje later verwacht. Toen begonnen de verhalen, eerst waarom mensen weg gingen en daarna wat er allemaal boven aan de hand was. Ronald heeft zelfs nog het `Wilco` The North Face donspak van Jan gepast en neemt het zelfs misschien mee naar boven. Vannacht nog even een nachtje slapen op basiskamp om daarna weer de hoogte in te gaan naar kamp 1 en 1,5 en 2. Blijft wel vreemd, basiskamp op 5740m, geen punt in Europa is zo hoog als hier. De Elbrus is met zijn 5642m het hoogste punt van Europa.
Groet Mark.
Ps. Erik zou je de uitslagen van de laaste competitieronde via de sateliettelefoon door kunnen smssen, hoe het moet stond in mijn laatste mail.

zondag 8 mei 2011

We slanken af
Zowel lichamelijk als wat het aantal mensen in het team betreft. Gisteren ben ik met Ronald. Mark, Remco en Andre naar kamp 1 geweest. We hadden in kamp half, op ruim 6000m overnacht. Een lange nacht op een dunne isolatiemat op een zeer hobbelige rotsbodem. Toen de "killer slope" naar kamp 1. Een regelrechte killer en sloper, fysiek zowel als mentaal. Fysiek omdat het steil omhoog gaat over, eerst gruis en puin en daarna sneeuw en puin. Steeds als je denkt er te zijn, doemt er weer een helling op. Uiteindelijk zien we de gebeds vlaggen op het pasje en vlak daarachter ligt kamp 1. De Sherpa`s zetten vijf tenten op, zodat we die al vast hebben staan als we terug komen.
Martine en Klaas zijn intussen in kamp half aangekomen en zij gaan morgen naar kamp 1. Remco blijft ook boven en wil morgennacht in kamp 1 slapen. Ronald, Mark, Andre en ik dalen af naar ABC.

Annette, Ben en Andre hebben vanmorgen besloten om terug te gaan naar Kathmandu. Ze hebben daar elk voor zich hun redenen voor en het is niet aan mij om daar verder op in te gaan. Het transport naar de grens is intussen geregeld en morgen ga ik met kantoor overleggen om hun eventuele vroegere terugkeer naar Nederland mogelijk te maken.

Toelichting Ben: Kamp ABC was niet mijn kamp. De eerste volledige dag dat wij hier waren, liep ik van onder totaal leeg, wat veel kracht kost. Na een dag herstel waren mijn
darmen redelijk. Het kuchje wat ik in het begin van deze beklimming had sloeg om in een irritante hoest, mijn stem is bijna volledig verdwenen. Mijn voorhoofdsholte en beide bijholtes raakten vol met slijm. Door de problemen met mijn holtes en mijn keel waren mijn nachtrusten zeer kort en werden veelvuldig onderbroken. Ik heb persoonlijk ervaren wat bij de meesten wel bekend is: herstel op deze hoogte is zeer moeilijk. Jammer voor mij kwamen de problemen op het verkeerde moment en ben ik tot dit besluit gekomen. Ik wens de rest van mijn teamgenoten veel succes met het vervolg van deze beklimming.

Ikzelf (Jan dus)heb besloten om de beklimming te staken en vanuit ABC verder te coördineren en allerlei ad-hoc zaken te regelen. Ik had al wel met deze mogelijkheid rekening gehouden maar had toch de hoop die twee zaken te kunnen combineren. Ik ervaar nu dat ik te weinig aan rust toekom en aan mijn persoonlijke voorbereiding voor de beklimming. Hoe dan ook heeft het belang van de groep en de organisatie prioriteit. Wat er over blijft is te weinig voor een gedegen aanloop naar een beklimming als deze. Op Aconcagua, Lakpa Ri en Mustagh Ata lukt dat nog wel maar hier is dat anders. Jammer maar ik heb er vrede mee en ik richt me nu op de teams die straks verspreid over de berg zitten. Als zij de top kunnen halen en zonder problemen beneden komen, ben ik en zeer tevreden expeditie leider. Ik wacht nu op bericht uit kamp 1 en jullie horen hoe het verder gaat. Klaas komt net binnen en ga me dus even met he bemoeien.

Klaas heeft besloten om met de anderen morgen terug te gaan naar KTM. De aanhoudende hoest kost hem te veel energie om verder te gaan. Ik vind de manier waarop hij het, al vanaf halverwege de Khumbu, heeft volgehouden met deze hoest, een compliment waard. Afscheid nemen van teamgenoten halverwege de expeditie is niet leuk. Maar het is zoals het is. Annette, Ben, Klaas en Andre, bedankt voor jullie inzet en bijdrage aan de sfeer in de groep. We zullen jullie missen. Goede reis terug naar de bewoonde wereld.
Greetings January

vrijdag 6 mei 2011

Eerste overnachting op de berg
Vandaag is de groep in twee delen gesplitst. Voor Mark, Ronald, Andre en Remco is het de tweede keer dat zij naar kamp 1/2 (6040m)zijn vertrokken. Jan en Ben zijn beide voor de eerste keer omhoog gegaan. Ben heeft spullen gebracht en is weer terug gekeerd naar het ABC. Jan is met de anderen gebleven. Iedereen is daar veilig in het kamp aangekomen om te overnachten, waar het net als in het ABC sneeuwt. Klaas, Annette en Martine zijn vandaag in het ABC gebleven en hebben gekwartet met alle voedsel pakketen en een levendige ruilhandel opgezet. Snikkers en Mars zijn populair, net als de yoghurt voor ontbijt en dessert! Pringles doen het natuurlijk ook uitstekend. De groep die nu in kamp 1/2 overnacht gaat morgen in principe naar kamp 1 om dat in te richten en mogelijk zal een aantal daar overnachten. Een groot aantal tenten en brandstof flessen is vandaag door Tibetanen omhoog gebracht. Ben, Klaas en Martine hebben het plan om morgen ook naar kamp 1/2 te gaan om te overnachten en dan met 1 dag vertraging de anderen te volgen. We hebben de beruchte puinhelling `Killer slope`geheten al vanuit kamp 1/2 gezien; een uitdaging van formaat.
Groeten vanuit het ABC

donderdag 5 mei 2011

Op en neer naar Kamp 1/2
Vandaag was een mooi voorbeeld van hoe weersberichten ook hier niet altijd helemaal kloppen... we werden vanmiddag levend geroosterd in de felle zon tijdens de klim naar Kamp 1/2! Maar alles beter dan weer een dump sneeuw, er ligt al meer dan genoeg. De klim was prachtig met enorme seracs langs de route. Langzaam lopend een beetje meer op dan neer kwamen we steeds een stukje hoger, en aan het eind een fikse klauterpartij. De sherpa`s hadden al 3 tenten opgezet waar we een deel van onze spullen in kwijt konden voor we weer afdaalden naar ABC. Rond een uur of 8 waren de laatsten binnen. We waren pas om half 3 vertrokken omdat we laat in de ochtend samen met de sherpa`s een puja hielden. Ze hadden een mooi altaar gemaakt met boterkaarsje, wierook en stapels klimspullen en onze gebedsvlaggen die eerder gezegend waren in Kathmandu. Sonam, een van onze Tibetaanse keukenhulpen `leidde` de ceremonie met een boel geprevel dat wel drie kwartier duurde en waarbij we af en toe naar zijn voorbeeld een handje rijst of tsampa in de lucht gooiden. Na afloop werden en gebedsvlaggen gespannen in alle windrichtingen. Het kamp ziet er mooi uit nu! Ik geloof dat het eten gearriveerd is dus ga een welverdiend hapje eten na deze toch wel zware klim.
Groetjes, Annette
En iedereen bedankt voor ondersteunende sms-jes!

woensdag 4 mei 2011

Vandaag in ABC
Vandaag begonnen met het definitief inrichten van het kamp. De Solar panelen aangesloten, toilet gemaakt. De grote tent beter neergezet en dit allemaal met de onmisbare hulp van onze Sherpa`s Kadji, Zongbu, Nurujangbu en Pasang. Op dit niveau (5705 m zegt de GPS) hebben we net iets minder dan 50% van de zuurstof die we op zeeniveau gewend zijn. Zonder de hulp van de Sherpa`s zouden we dat allemaal niet redden. Onze kok Prem Magar zorgt samen met de Tibetaanse keukenjongens Sonam Csiring en Nawang Durjee dat we voldoende heet water hebben voor thee en koffie en een overdadig ontbijt, lunch en diner dat altijd weer te veel is om op te krijgen. Iedereen is nu een beetje met zijn spullen bezig en/of een beetje lezen of slapen. Het weer is nu goed maar de verwachtingen blijven niet al te best. We zien het wel. Morgenochten houden we de (ABC) Puja en daarna zijn we klaar om omhoog te gaan zodra we ons daartoe in staat voelen en het weer meewerkt. Het Solar systeem werkt uitstekend en de radio`s ook. Hier en daar wat hoest en proest gevallen en ook de stoelgang gaat bij een paar mensen erg makkelijk. Maar nog niets om ons echt zorgen over te maken. Een dagje rust zal na de pittige dag van gisteren ook wel goed doen. De groeten van iedereen aan iedereen.

dinsdag 3 mei 2011

Aangekomen in het ABC
Bericht van Jan Midde via de satelliettelefoon: "Vanmiddag laat aangekomen in het ABC na een dag met veel sneeuw en weinig zicht. Iedereen voelt zich goed en ligt nu te rusten in de tent. Er schijnen slechts 7 expedities in het basiskamp te zijn, we hebben dus ruimte genoeg op de berg. Morgen houden we een rustdag en dan heb ik ook de tijd om een berichtje en enkele foto`s te mailen."

maandag 2 mei 2011

Intermediate Base camp
We zijn aangekomen in een IBC op 5375m. Maakt niet uit want we acclimatiseren goed op deze manier en we verliezen geen tijd. Morgen gaan we hoe dan ook naar ABC. Ben benieuwd waar dat nu ligt. Vanmorgen de bekende onduidelijkheden zo niet licht chaotische toestanden. Gisteravond waren er een aantal yaks aangekomen en die hebben ons de hele nacht verblijdt met het gebeier van de bellen om hun nek. Laten die Tilburgers die zo moeilijk doen over die pastoor die op zondagmorgen de kerkklok luidt, maar een nachtje hier komen slapen. Klagen ze nooit meer.
Vanmorgen werd onze bagage uitgebreid gewogen en na de discussie over het gewicht volgde de discussie over het aantal yaks en vervolgens over het aantal yakmannen. Net toen ik dacht dat we een deal hadden over de prijs en m`n rugzak om wilde hangen om te vertrekken was er weer een "mistake". Een half uur later, na veel geschuif en gereken, waren we het opnieuw eens. Toen bleek dat alles op een truck geladen werd en naar IBC werd gebracht. De yaks volgden later zonder last. Morgen eens tellen hoeveel het er nu eigenlijk echt zijn. Ze zijn intussen wel gearriveerd en beieren er al lustig op los. Wordt weer lachen vannacht. We mogen voor 100 Yuan koken en eten in een grote tent van een Tibetaan en de Nepali mogen er ook slapen. Dat scheelt een hoop afbreek gedoe morgen en er staat ook een fikse kachel die met gedroogde yakshit gestookt wordt. Je kleren stinken na zes keer wassen nog maar het is lekker warm. Verder geen problemen en we gaan morgen vol goede moed naar ABC. Alleen het weer wil nog niet erg meewerken.
Greetings January

zondag 1 mei

Acclimatisatie/rustdag in CBC

Vandaag een rustige dag. Wat materiaal gecontroleerd en gekeken wat er morgen in ieder geval mee moet naar Intermediate camp op ongeveer 5500m. Vanmorgen is iedereen na het ontbijt vertrokken voor een wandeling richting dat kamp. Klaas, Annette en Andre waren na een uur of twee weer terug en de rest is nog door gegaan en waren rond lunchtijd weer in CBC terug. Vanmiddag een beetje luieren, lezen of slapen. Rond 12:00 uur was het zicht op de Cho Oyu heel goed. Op dit moment verschuilt de Turquoise Godin zich weer in de wolken en gezien de wind die hier al waait zal het niet echt gezellig zijn daar boven. We hebben nog steeds de zon op de tenten en dat maakt dat het temperatuurverschil behoorlijk groot is.In de tent is het behoorlijk warm maar erbuiten staat een schrale wind. Vanavond komen er waarschijnlijk al 35 yaks heb ik net gehoord en de rest komt morgenavond. Met die 35 yaks kunnen we morgenochtend alles wat we direct nodig hebben morgenochtend meenemen. De andere 15 komen dan van hier meteen door naar ABC waar we overmorgen heen gaan. Ik hoop dat ze zich aan hun woord houden maar dat weet je nooit zeker. Ik zal dan ook blij zijn als we alles in ABC hebben en het kamp definitief in kunnen richten. Dat moet grondig gebeuren want het zal onze basis zijn voor de komende weken. Verder niet zo veel te melden vandaag. Behalve de gebruikelijke kleine ongemakken op deze hoogte gaat iedereen wel goed. Prem, onze kok heeft veel eer van zijn werk want er wordt flink gebunkerd en dat is een goed teken.
Groeten van iedereen aan iedereen.

zaterdag 30 april 2011

Update van uit Chinese Base Camp 4911m

Gisterochtend heeft Bert een trieste beslissing moeten nemen. Zijn geinfecteerde vinger zou een dusdanige handicap worden dat het medisch en technisch niet verantwoord was om mee naar Tibet te gaan. We hebben tot het laatst gewacht om die beslissing te nemen en het zette toch een domper op het vertrek. Een zeer gewaardeerd teamlid achter laten voelt niet fijn, niet voor hem en niet voor de rest. Waarschijnlijk kan hij morgen naar Nederland vertrekken. Nadat we een uur onderweg waren kwamen we er achter dat er door het afhaken van Bert en de daarbij behorende acties een paar dingen achter gebleven waren. Ronald en Mark hadden de dag ervoor matrassen gekocht voor in ABC die in een vijf sterren hotel niet zouden misstaan. Alleen stonden ze nog in de storeroom van het hotel. Ook een plunjezak was in alle hectiek vergeten. Gelukkig hebben we veel connecties in KTM en na wat gebel verscheen een uur later de taxi van Karma met op het dak de, in oogverblindende kleuren en motieven uitgevoerde, kamerbrede matrassen. Nu moeten wij constant horen hoe lekker het wel ligt. Na dit intermezzo naar de grens. Langs diepe dalen, loeisteile hellingen, wildstromende rivieren en watervallen die dit deel van de Himalaya kenmerken. Bij de grens wachten de porters, meest vrouwen, die onze ruim 2100kg aan spullen de grens over dragen. Zo`n 70 tonnen, zakken, pakketten en gasflessen. Alles moet door de scanner en waar ik al bang voor was, alle rookworsten, cervelaat, salami werd er uitgevist. Verboden waar. Na veel praten mocht het terug naar Kathmandu. Maar er leiden vele wegen naar Rome en intussen hebben we een special delivery ontvangen. We verheugen ons nu al op de eerste keer dat de boerenkool op tafel komt We waren net op tijd de grens over maar eigenlijk te laat om door te mogen naar Nyalam. Dat koste ook weer wat tijd en gebabbel van onze Tibetaanse vriend Pelma. Wij hebben ons intussen vermaakt met een aantal giechelende vrouwen die allemaal onze euro`s in Yuans wilde wisselen maar dat hadden we al voor de grens gedaan. Toen door naar Nyalam. Een troosteloos stadje aan het begin van de Tibetaanse hoogvlakte. Een lange nacht gemaakt en vanmorgen werd duidelijk dat we niet verder zouden gaan met de jeeps en de truck dan Chinese BC.
Morgen blijven we ook hier en overmorgen naar Intermidiate Camp. Hoe dat allemaal in zijn werk is gegaan is een heel lang verhaal dat constant wijzigde maar ik ben er eigenlijk wel blij mee want dit is beter voor onze acclimatisatie.Van Nyalam over de hoogvlakte via de Thongde La (ruim 5100m) naar Tingri waar we geluncht hebben en onze Tibetaanse keukenjongens hebben opgepikt. Een enorme overgang deze ruimte ten opzichte van de Nepalese kant van de Himalaya. Nu dus in een winderig maar nog niet al te koud CBC oftewel Chinese Base Camp. We gaan over een kwartier eten dus ik ga nu verzenden. Stuur later nog wel wat foto`s door. Hier is alles ok en de spanning stijgt.
Greetings January

donderdag 28 april 2011

Morgen gaat het gebeuren
Morgen gaan we naar Tibet, vandaag de laatste volle dag in Kathmandu. Deze dag stond in het teken van de Puja. Getooid in witte sjalen vertrok het voltallige team naar een tempel vlakbij het heiligdom de stupa van Bodnath. Voordat wij de tempel betraden kocht iedereen gebedsvlagen, deze worden in de tempel gezegend door de daar aanwezige lama. Je kunt rollen van 25 of 50 kopen, ben je ouder dan 50 dan koop je beide, ben je jonger dan kan je er 2 van 25 of 1 van 50 kopen. Aangekomen in de tempel vond de puja plaats. Puja betekent het `betonen van respect`. De lama zorgt voor de spirituele verbinding met het goddelijke, in dit geval met de godin van het turkois of te wel de berg Cho Oyu. De handelingen in de tempel vonden in een ontspannen, licht spirituele sfeer plaats met een vleugje humor. Hopelijk brengt deze inzegening ons al het goede op de berg. Na de inzegening had iedereen tijd om de laatste dingen van zijn/haar boodschappenlijstje te schrappen of om nog rond te neuzen voor souveniers. Het winkelen in Kathmandu stond in schril contrast met de serene sfeer in het klooster. De stad is druk, veel auto`s, motoren en brommers, de voorzieningen zoals electra, water en reinigen van de straten zijn slecht. Kortom tijd om weg te gaan uit Kathmandu, op richting Tibet.
Groeten Ben.

woensdag 27 april 2011

Terug in KTM
We zijn weer in Kathmandu. Op tijd gevlogen en de staking heeft ons nauwelijks gehinderd. Er reed een shuttle bus richting Kalimati en omdat er geen verkeer was schoot het lekker op. Morgen zou alles weer normaal zijn en dat
Please accept cookies to help us improve this website Is this OK? Yes No More on cookies »