OFF GRID EXPERTS!
PORTABLE SOLAR & BATTERY POWER!
SOLUTIONS ENERGY INDEPENDENCE!
OUTDOOR GEAR BBQ'S AND MORE.....

Cho Oyu Expeditie 2011

Goal Zero Producten zijn meegegaan op deze expeditie.

  • 4 x Nomad 27Watt
  • 2 x Sherpa 120Wh
  • 3 x Sherpa UI
  • 2 x Estrella

donderdag 26 mei 2011

Tot besluit

Na een lange reisdag zijn we weer terug in Kathmandu. Vanuit Tingri naar de grens overgang bij Zangmu. Gelukkig bleken alle papieren in orde en konden we vrij vlot allemaal Nepal in. Op de heenreis was het passeren van de `Friendship Bridge` een bijzondere gebeurtenis; nu willen we zo snel mogelijk letterlijk overlopen naar Nepal. Ronald gaat per jeep over en een andere brengt hem naar een ziekenhuis in Kathmandu, waar de overdracht aan de begrafenisondernemer plaatsvindt. Vanaf dat moment nemen het Nederlandse consulaat en de alarmcentrale het van ons over.

Wij gaan per bus met alle spullen en Sherpa`s naar onze thuisbasis in Kathmandu, Amar Hotel. We moeten na het afgelegen Tibet weer wennen aan het getoeter en enorm drukke verkeer. We hebben respect voor de mensen die hier kunnen wonen! Na een warme douche (de eerste in 3 weken) en eten in het hotel, praten we na over de afgelopen weken. Mark`s ouders zijn er en tonen veel belangstelling. De verhalen vertellen aan `buitenstaanders` is toch anders dan dat we met ons drieën praten. De dokter komt nog langs voor Mark`s vingers; de frostbyte is behoorlijk. Typisch voor Nepal krijgt hij een enorme hoeveelheid gekleurde pillen. De uiteindelijke schade blijkt pas over een aantal dagen. Vanmorgen zijn alle spullen uitgezocht, een enorme berg aan tenten, expeditie materiaal, persoonlijke spullen en heel veel eten. Het is allemaal van verschillende kampen naar beneden gekomen. Prem en de Sherpa`s komen helpen en ook Zongbu (die tegelijkertijd met Remco uit het ABC vertrok) is van de partij. Hij is gelukkig weer hersteld. We fleuren het hotel op met alle donzen spullen, onze felgekleurde pakken, slaapzakken, jacks hangen te drogen en luchten. Raar gezicht bij 25 graden! De spullen, die mee teruggaan naar Nederland, worden ingepakt; de expeditie is nu echt bijna over.

De afgelopen maanden hebben voor een groot deel in het teken gestaan van de Cho Oyu Expeditie. Nu deze bijna ten einde is, geeft dat een vreemd gevoel. Er is in de 6 weken in Nepal en Tibet erg veel gebeurd. De trek in de Khumbu, waar we met het hele team nog droomden van de top. Het daadwerkelijke vertrek naar de Cho Oyu, waar al snel bleek dat de realiteit van een 8000der expeditie hard en kil is. Met slechts 3 deelnemers zijn we begonnen aan de echte `klim` vanuit kamp 1. Daar had ik voor het eerst het gevoel wat het is om een berg van deze omvang te beklimmen. Prachtige uitzichten, een inspirerende kampplaats en een route boven je waar ik zowel een enorme uitdaging inzag als die me ontzag inboezemde. De beklimming had alles in zich wat ik van te voren had bedacht, zowel in positieve als negatieve zin. De teamgeest, het samen zorgen voor een veilige klim en overnachting, het naderen van mijn fysieke grens en dan toch weer ergens een extra energie voorraadje vinden en de dosis geluk met weer en omstandigheden en 100% goede timing. 6 weken geleden had niemand echter kunnen vermoeden wat de afloop zou zijn van de expeditie. Binnen 24 uur na de toppoging, die mij zowel trots als teleurstelling heeft gebracht, is Ronald overleden. De dagen daarna hebben een heel ander karakter dan de andere dagen van de expeditie. Niet alleen veilig omhoog, maar ook weer veilig omlaag, bleek `ineens` geen cliché meer. Het roept de vraag op of dit het wel waard is. Ik kan het nog niet beantwoorden: positieve en negatieve gevoelens gaan door en langs elkaar. De expeditie als geheel is in elk geval een enorme positieve ervaring geweest. De hechte band die is ontstaan met Jan, Mark en Ronald is heel bijzonder. Net als het besef dat veel mensen zo enorm met ons mee geleefd hebben en gesteund hebben om onze droom waar te maken. Iedereen hartelijk bedankt!

Martine
---------------------------------------------------------------------------
Hierbij mijn laatste Blog. De afgelopen 6 weken is er erg veel gebeurd, al begon de expeditie eigenlijk veel eerder. Terug kijkend op die tijd heb ik erg veel geleerd van de mensen om me heen en een erg mooie tijd gehad. Het overlijden van Ronald, mijn tentmaatje boven ABC, geeft een schaduw over het eind van de expeditie, maar er zijn zoveel meer dingen gebeurd, die mij een positieve blik geven op de afgelopen weken. Ik heb zelf mijn hoogterecord gebracht naar 7830m waar ik erg trots op ben, en ik denk, dat de beker nog niet leeg is. Hoop in de toekomst mijn dromen waar te kunnen maken met een Everest expeditie. Eerst zal ik op verschillende manieren ervaring op doen voor deze expeditie. Via deze weg wil ik iedereen bedanken, die ons gesteund en gevolgd hebben. Verder de eerdere expeditieleden die helaas voortijdig de berg moesten verlaten. Als laatste Ronald, Martine en Jan waarmee ik de afgelopen weken heel veel heb meegemaakt. Ik zal dit de rest van mijn leven mee dragen. Bedankt voor alles....

Mark
---------------------------------------------------------------------------
Martine en Mark hebben onze ervaringen en gevoelens goed omschreven. Heel veel hoef ik hier niet aan toe te voegen. Daar tegenover staat dat ik ook nog 500 pagina`s zou kunnen vullen. 500 pagina`s gevuld met teamgeest, vriendschap, plezier, afzien, zorgen en tragedie. In enkele minuten veranderde mijn opluchting, dat iedereen goed omlaag kwam, in een nachtmerrie. Het machteloze gevoel dat me overviel toen ik besefte dat er iets heel erg mis was, is moeilijk te omschrijven. Om maar bij Ronalds passie voor voetbal te blijven: Je coached vanaf de zijlijn, maar in het veld moet het gebeuren. Mijn spelers hebben uitstekend gepresteerd toen het er op aan kwam. Natuurlijk hebben we de wedstrijd verloren, dat is duidelijk. Voor mij zou hij gewonnen zijn als we vanavond met z`n vieren onze laatste avond in Kathmandu hadden gevierd. Top of geen top, maar ik ben trots op wat er op de berg gedaan is om Ronald mee naar huis te krijgen. Martine, Mark, Kaji, Nurujangbu en Pasang, bedankt voor jullie enorme inzet hulp en kameraadschap. Wij gaan het blog nu sluiten. Voor ons is het nog lang niet afgelopen: een teamgenoot, tentmaatje, vriend verliezen is niet iets dat je zomaar afsluit. We voelen ons verbonden met Tilleke, Victor en Boris. Voor hen is de tragedie oneindig veel groter. Wij wensen hen alles wat nodig is om dit verdriet te dragen. Onze trouwe volgers wil ik hierbij nogmaals bedanken voor hun positieve reacties tijdens de expeditie en hun medeleven in de eind fase. Het is onmogelijk om alle reacties persoonlijk te beantwoorden, daarom bij deze iedereen bedankt voor jullie support. Op de een of andere manier hebben we alle ddrie moeite om ons verhaal te beindigen, toch moet het nu gebeuren. Dit was onze Cho Oyu expeditie 2011. Tashe Delekh

Jan


woensdag 25 mei 2011


Onderweg naar Kathmandu
Het is op dit moment woensdagmorgen 08:00 uur (LT) Martine, Mark en ik zitten in de jeep en zijn op weg naar de grens. De tocht van kamp 1 naar ABC was heel zwaar, maar dankzij de enorme inzet van Martine en Kaji, die de boel in beweging hebben gehouden, waren ze om 04:00 uur in ABC. Gisteren hebben we het kamp afgebroken en hebben Ronald zo goed mogelijk verder ingepakt om hem te beschermen gedurende het zware transport over de morenen. Toen we richting het ABC liepen ging de tocht in mist over een besneeuwde morene. Nu is bijna alle sneeuw weg en zien we de enorme uitgestrektheid van dit grijze kale landschap met meerdere gletsjers. Het is nu nog bijna indrukwekkender dan op de heenreis. Nu waren we slechts een `kleine` karavaan van 3 expeditieleden, 3 sherpa`s en een kok en 24 yaks die terug gaan naar Intermediate BaseCamp. Acht porters hebben Ronald in ongeveer 6 uur naar IBC gedragen.
Met ons vertrek is het ABC nu helemaal verlaten, we waren de laatste expeditie op de berg. De Cho Oyu die we alle dagen vanuit onze tent hebben kunnen zien, is vandaag in mist gehuld. Wellicht een symbolisch afscheid, zo`n grijze sluier die nu over de expeditie ligt? Hoewel we `omlaag gaan`, moesten we toch nog een behoorlijk stuk stijgen om vanaf de gletsjer weer bij het IBC uit te komen. Daar stonden de mensen van CTMA ons al met jeeps en een truck op te wachten. Het was al te laat om door te rijden naar Zangmu(de grens) en we hebben in Tingri overnacht. Na alle weken kamperen en slapen op matjes, is een bed een luxe! Vanmorgen een typisch chinees ontbijt met gestoomde deegballen, pinda`s en scherp ingelegde groente. Dit laten we maar even aan ons voorbij gaan. Na dagen op bijna niets een hele dag gelopen te hebben, kunnen we best even wachten. Prem onze kok weet nog een omelet te regelen, iedere vakman heeft zo zijn talent! Nu we weer lager komen (4500m) begint het herstel van onze gesprongen lippen, verweerde gezichten en voor Mark van zijn vingers. Ze worden wel zwarter maar er is gelukkig geen blaarvorming en Mark kan ze goed buigen. Zodra alle grensformaliteiten zijn afgehandeld kunnen we door naar Kathmandu. Voor zover we nu kunnen overzien gaat Ronald meteen mee. Zodra wij in Kathmandu aangekomen zijn laten we weer iets van ons horen. Terwijl we door het ruige landschap van de Tibetaanse hoogvlakte rijden komen alle gebeurtenissen van de laatste dagen weer naar boven. We zijn constant in actie geweest en dan zijn het de praktische zaken waar je mee bezig bent. Nu wordt het anders merk je. Soms praten we over Ronald alsof hij zo weer aan kan schuiven en we morgenavond gewoon, zoals we van plan waren, een giant steak gaan eten. Het mocht niet zo zijn.

Jullie hebben allemaal zo met ons meegeleefd dat we ondanks de trieste afloop, we jullie blijven informeren over de laatste dagen van onze expeditie.

Groeten van Martine , Mark en Jan


maandag 23 mei 2011


Bericht uit het ABC van Jan Midde
We krijgen op het ogenblik via diverse kanalen berichten binnen waarin steun en medeleven wordt betuigd. Het is onmogelijk om die allemaal persoonlijk te beantwoorden en daarom even in het algemeen, bedankt voor jullie support.
Met inmense inspanning hebben onze drie Sherpa`s het voor elkaar gekregen om Ronald naar kamp 1 te brengen en op dit moment zijn ze onderweg naar ABC. Het is hier intussen 23:30 uur en aarde donker. We hebben een paar porters met onze headlights uitgerust en die zijn nu met thermosflessen thee vanuit ABC de groep tegemoet die onderweg is vanuit kamp 1. Ik heb via de radio regelmatig contact met Martine die deze groep in beweging probeert te houden. De yaks die alles naar Chinese basecamp brengen zijn al hier en ik hoop dat we morgen een wat soepeler verloop hebben dan vandaag.
Het solar systeem is al ingepakt en we draaien nu nog op het restant van de accu`s en batterijen. Hopelijk zijn we morgenavond zo ver gevorderd dat we netspanning hebben. Maar laten we daar maar niet op vooruit lopen want tot nu moeten we nogal eens over rekenen. Mark is intussen wel in ABC aangekomen, hij heeft frostbite aan een paar vingers en is net z`n tent in om op te warmen. Alle actie houdt ons redelijk bezig zodat we ons eigenlijk de hele dag niet echt bewust zijn van de realiteit. Dat komt eigenlijk pas als je op gaat warmen in je slaapzak. In de beslotenheid van je tent word je geconfronteerd met de werkelijkheid, voor mij, op dit moment, een nog niet te bevatten werkelijkheid. Een diep tragische werkelijkheid. Gezien onze, naar ik hoop, mobiliteit de eerst komende dagen zal ik waarschijnlijk geen nieuws kunnen plaatsen. Mocht er iets te melden vallen dan gebeurt het vanuit ons kantoor in Meppel. Dank voor jullie belangstelling van de afgelopen weken en voor het medeleven na het bekend worden van dit menselijk drama.

Groeten Jan, ook namens Martine, Mark, Kaji, Nurujangnbu, Pasang en Prem.


Noodlot en verslagenheid

Hoewel de top niet gehaald werd hadden we toch het gevoel dat iedereen er alles aan had gedaan om succes mogelijk te maken. Ondanks minutieuze voorbereidingen en uiterste inzet van alle teamleden kon door alle voortdurende problemen met het weer (met name harde wind en (te) veel sneeuw) de top niet worden bereikt. Er zijn verstandige beslissingen genomen en de 6 teamleden, 3 klimmers en 3 sherpa’s zijn op tijd omgekeerd om onnodige risico’s vanwege verslechterende weersomstandigheden te vermijden. Na een redelijk rustige overnachting in kamp 3 op 7500 meter ging men, teleurgesteld natuurlijk, op de terugtocht naar het ABC.

Kaji Sherpa en Ronald Naar vertrokken als eerste. Tijdens de afdaling van kamp 3 naar kamp 1 op de Cho Oyu is Ronald onwel geworden. Kaji Sherpa, die hem persoonlijk begeleidde, was na korte tijd ter plaatse en heeft geconstateerd dat Ronald niet meer bewoog. Hij heeft toen direct via de radio contact opgenomen met expeditieleider Jan Midde in het basiskamp. Beiden schatten de situatie in als zeer ernstig, zoniet fataal.

Kaji was samen met Ronald die ochtend uit kamp 3 vertrokken. Vanuit het basiskamp was de afdaling van de twee goed te volgen, het stuk tussen kamp 3 op 7500 meter hoogte en kamp 2 op 7100 meter hoogte verliep volgens waarneming van Jan Midde voorspoedig.
Na kamp 2 ben je tijdelijk niet meer zichtbaar vanuit het basiskamp, iets lager kom je weer in het zicht. Net na kamp 1 ½ sloeg het noodlot toe en nog voor de seracpassage (steile ijswand) die je aan een touw gezekerd moet afdalen is Ronald in elkaar gezakt. Kaji, die voor hem uit afdaalde, is meteen weer omhoog geklommen en heeft geconstateerd dat hij niet meer bewoog.

Martine en Mark, die eerst met Nuru Jangbu en Pasang kamp 3 hebben afgebroken voordat ze aan de afdaling naar kamp 1 begonnen, zijn via hetzelfde spoor afgedaald. Zij hebben geconstateerd dat Ronald niet meer in leven was. Ronald’s lichaam zal worden vervoerd naar Kathmandu.

Het nieuws van het overlijden is als een nachtmerrie tot ons gekomen. Hoe kan het toch zijn dat Nederlands bekendste bergklimmer er niet meer is.

Voor de klimmers ter plaatse en de overige expeditieleden is het een dramatische gebeurtenis om dit van zo dichtbij mee te maken. Ook op het HT-kantoor heerst een verslagen gevoel dat het zo heeft moeten lopen. We zijn heel erg druk bezig om voor zover voor ons mogelijk steun te verlenen en hulp te bieden. Inmiddels is de familie op de hoogte gebracht.

Op de eerste plaats gaan onze gedachten naar Ronald’s vrouw, kinderen en naaste familieleden. Wij wensen hen alle steun en troost toe die zij de komende moeilijke tijd nodig zullen hebben. Daarnaast zijn er natuurlijk de vrienden en klimvrienden en de hele Nederlandse klimwereld die dit afschuwelijke verlies moeten zien te verwerken. Ook aan hen wensen wij veel sterkte toe in de komende tijd.


zondag 22 mei 2011


Terug richting ABC
Het is nu 11:30 (LT). Terwijl de wind aan de grote ABC tent rukt heb ik van hieruit een goed overzicht op de route vanaf kamp 3. De harde wind heeft vrij spel en vooral boven de gele band wordt het beeld gedomineerd door wervelende sneeuwwolken. Er ligt veel,heel veel sneeuw. Gisteren was dat niet zo goed te zien omdat het zicht steeds weggenomen werd door mistflarden. Het moet gisteren heel zwaar geweest zijn en nu ik een compleet beeld heb is het duidelijk waarom ze bij lange na niet het aantal hoogtemeters hebben kunnen maken die we gehoopt hadden.

Vanmorgen heb ik met Martine de stand van zaken besproken. Ook in kamp 3 stond een harde wind. Ronald voelde zich niet al te best en we hebben besloten dat hij samen met Kaji meteen af zou gaan dalen naar kamp 2. Martine, Mark, Nurujangbu en Pasang hebben kamp 3 afgebroken en zijn daarna vertrokken. Op dit moment kan ik ze allemaal volgen en gezien de vorderingen van Ronald en Kaji gaat het goed met ze. Ik val ze even niet lastig met de radio want het ziet er goed uit. De andere vier zitten ongeveer een uur achter ze en ook die vorderen goed. Als ze in Kamp 2 zijn houden we weer even kort krijgsraad. Mogelijk hebben Ze voldoende power om door te komen naar ABC. Als dat het geval is stuur ik een aantal Tibetaanse porters omhoog om ze te helpen alle materiaal omlaag te brengen. Blijven ze nog een nacht in Kamp 1 dan doe ik dat morgen.

Ik weet het wel: "Alleen de top telt". Maar als je, net als ik, hier gisteren en vandaag gezeten had, dan weet je dat er, ondanks dat ze hebben moeten afbreken, een topprestatie geleverd is. Ze hebben zich gisteren gemiddeld zo`n 14 uur omhoog en omlaag geploeterd onder zware omstandigheden en dat op een niveau tussen 7500m en 7900m met een luchtdichtheid ver onder de 40%. De teleurstelling moeten aanvaarden dat er geen top inzat en de moed gehad om de enige verstandige beslissing te nemen en om te keren. Ik ben er trots op dit team van hieruit te mogen ondersteunen. Ronald en Kaji zijn intussen in Kamp 2 aangekomen en gaan thee maken en wat rusten, dan beslissen we wat we verder doen.

Wordt vervolgd.
Jan


zaterdag 21 mei 2011


Omkeren is ook moedig.

Trouwe volgers,
Helaas geen goed en enthousiast nieuws deze keer. De hele dag hebben er al wolkenflarden rond de berg gehangen maar dat was op zich niet zo erg. Het was wel duidelijk dat er behoorlijk veel sneeuw lag. Veel meer dan we de afgelopen twee weken hebben gezien. We hadden natuurlijk gehoopt dat het niet al te veel negatieve invloed zou hebben maar als we naar de kille cijfers kijken zien we dat het aantal hoogtemeters dat per uur afgelegd werd beduidend lager was dan we gedacht en gehoopt hadden te kunnen doen.

Om 16:30 uur zaten Ronald, Mark, Kaji en Pasang op 7830m. Ze ploeterden zich toen al ruim 8 uur omhoog. Het sneeuwde hier op dat moment al geruime tijd. Ook boven werd het zicht slechter. Ze waren toen nog zo`n 370m van de summit. Dan nog de lange weg terug onder deze omstandigheden is geen optie. Na kort overleg hebben we besloten om de beklimming af te breken en terug te gaan. Een nieuwe poging zit er niet in want hoewel het morgenochtend helder zal zijn, staat er dan wel een straffe wind van 40/45km p/u. In de middag weer sneeuw en hoewel de wind na maandag afneemt blijft het weerbeeld min of meer hetzelfde. We moeten dus helaas constateren dat we niet veel meer kunnen doen dan ons concentreren op een veilige afdaling. We blijven in ieder geval bloggen tot iedereen veilig in ABC terug is.

De planning is dat ze morgenavond hier zijn. Of dat door de sneeuwval gaat lukken moet blijken. Voor nu is het eerste doel, terug naar kamp 3 en dan hebben we weer overleg. Door naar kamp 2 of morgen verder? De teleurstelling is natuurlijk bij iedereen hier groot en bij jullie waarschijnlijk ook. Het zag er hoopvol uit en iedereen was enthousiast. Het avontuur is echter pas voorbij als iedereen terug is in ABC.
Toch wil ik de teamleden die zich nu moeizaam een weg terug banen naar kamp 3 alvast bedanken voor hun enorme teamgeest en inzet. En jullie allemaal voor jullie support en medeleven. Ik blijf jullie op de hoogte houden en vanaf boven volgt nog een voiceblog zodra ze daar gelegenheid voor hebben. Voorlopig moeten ze zich concentreren op de afdaling. Zodra er nieuws is horen jullie het.

Groeten Jan

Positie rond 1300 uur

Dit was de positie van de kopgroep rond 13:00 uur. Martine en Nurujangbu zijn intussen ook uit de rotsen en zitten nu op +/-7800m. Min of meer hetzelfde punt op de foto. Martine gaat langzaam en doet een gooi naar 8000m. Ze klinkt goed en ontspannen dus dat is een goed teken. Wie weet wat er nog meer in zit.

Jan

De gele band voorbij
Even een geschreven blog want ik weet niet af mijn voiceblogs allemaal goed doorkomen. Vanmorgen was het helder rond de top maar nu wordt het zicht regelmatig belemmerd door wolken flarden. Er is nauwelijks wind en dat is gunstig voor de klimmers maar wij kunnen weinig zien.

Toch was het net even open en heb ik gezien dat Mark, Pasang, Ronald en Kaji, dicht bij elkaar gestaag omhoog gaan. (Kan ze natuurlijk niet van elkaar onderscheiden maar weet dat zij voorop gaan). Ze zijn de gele band en de daarboven liggende rotsen nu voorbij en buigen iets naar rechts af naar het grote sneeuwveld. Martine en Nurujangbu zaten nog tussen de rotsen en die kon ik nog niet lokaliseren. Wel zie ik het spoor van de ploeg van Summit Climb van gisteren. Hopelijk krijg ik meer zicht want als ze op het grote sneeuwveld zitten kan ik ze wel volgen. Ik heb net Max (SC) aan de radio gehad, hij zit in de afdaling en ik heb hem gevraagd om de vaste touwen tussen kamp 2 en kamp 1 te controleren en de status vanavond, als hij hier aankomt, aan mij door te geven. Mocht er iets zijn waar onze teams op moeten letten dan kan ik dat aan ze doorgeven. Ik schat dat de kopgroep de 7800m grens is gepasseerd maar dat hoor ik wel als ze weer contact opnemen. Dan laat ik dat natuurlijk weer weten via het blog. Alle contacten klinken helder en goed en tot op heden heeft niemand problemen. Ronald heeft niet veel stem en ik kan hem over de radio niet verstaan maar Kaji is bij hem en die geeft aan dat het goed gaat. Dat blijkt ook uit het feit dat ze nu alle vier bij elkaar zitten.

Wordt vervolgd. Jan


vrijdag 20 mei 2011



Op naar kamp 3
Heb net contact gehad met Martine. Ze zat toen na 4 uur klimmen op 7350m. Ze klonk goed en helder. Mark en Ronald zitten nog een stukje voor haar. Het gaat langzaam maar gestaag. Ik verwacht dat ze tussen zeven en acht allemaal in kamp 3 zijn. Het sneeuwt hier in ABC constant maar het lijkt boven minder te zijn. Zodra ze gesetteld zijn hoor ik weer wat. Afhankelijk van het tijdstip via dit blog of een voice blog vanuit mijn tent. Het weerbericht voor morgen is nog steeds redelijk goed, daarna wordt het tot woensdag een stuk minder dus morgen moet het gebeuren. Ik weet niet of ik vannacht veel zal slapen maar zo niet dan wauwel ik nog wel een voice blogje. Dat ik niet kan slapen van de spanning bijvoorbeeld of ik zing wel een liedje,...... nou toch maar niet want dan slinkt het aantal hits van meer dan 1000 vandaag misschien wel naar minder dan 100 morgen. Allemaal weer bedankt voor jullie reacties. En morgen hoop ik ze dan eindelijk wel te kunnen zien gaan. Blijven kijken, blijven luisteren, en natuurlijk..... blijven duimen voor die drie kanjers daar boven. Als ze op de top zijn heb ik geen satphone of voiceblog meer nodig. Dan horen jullie me zonder ook wel denk ik.

Groeten Jan 


ABC 14:00 (Local Time)
Iedereen ok en de hele groep is op weg naar kamp 3. Ruim een uur onderweg nu. Vanmorgen even zicht gehad op de berg maar nu sneeuwt het hier weer behoorlijk. Het lijkt van hieruit of het niet veel hoger dan 1000m boven ABC zit dus het kan goed dat er boven weinig aan de hand is. Ik heb jullie goede wensen en peptalk door gegeven. Ik heb afgesproken dat het initiatief voor contact met mij van de groep komt. Ze blijven wel stand by zodat ik ze kan bereiken als dat nodig is. Maar voorlopig wacht ik af tot ik iets hoor. Zodra er nieuws is komt het op het blog.

Grt. Jan


donderdag 19 mei 2011



Spanning in ABC


Hallo trouwe volgers.
Ik kan helaas niet al jullie reacties woordelijk doorgeven maar ze weten dat jullie ons met spanning volgen en mental support sturen. Dank daarvoor want dat is erg belangrijk. Helaas heb ik ze vandaag niet kunnen volgen omdat lokale sneeuwbuitjes en mist flarden het grootste deel van de dag tussen ABC en de berg gehangen hebben. Wel een prachtig spel van licht en mist en ik had het wel leuk gevonden als jullie even langs gekomen waren om mee te genieten. Via de radio heb ik van Ronald gehoord dat zij redelijk goed zicht hebben gehad en niet al te veel sneeuwproblemen. Ronald heeft zich nog gemeld vanuit kamp 1½ op het moment dat hij aan de laatste 300m naar kamp 2 begon. Ik verwacht dat hij daar rond negen uur, dus voor donker aankomt. Hij heeft het vandaag het zwaarst omdat hij vanuit kamp 1 vertrokken is met de drie sherpa`s die nog het één en ander aan eten, brandstof en kleding extra naar boven brengen. Ronald klonk goed en dat is natuurlijk een goed teken.

Martine en Mark heb ik al een poos niet meer gehoord maar ook dat is niet verontrustend want ik heb ze gezegd dat ze bij aankomst in kamp 2 eerst moeten zorgen dat ze geinstalleerd zijn, voldoende sneeuw moeten smelten en dan pas verslag uitbrengen. Alleen bij problemen roepen ze me eerder op. Ze hebben 1 radio en een reserve batterij en die moeten ze zoveel mogelijk sparen tot ze allemaal weer bij elkaar zijn. Ik ben 24 uur per dag bereikbaar, als er tenmiste geen atmosferische storingen zijn, en als ik ze vanavond allemaal gesproken heb dan laat ik nog wel wat weten via het voiceblog. Kennelijk is dat gisteravond niet helemaal doorgekomen maar soms gaat de sataliet kennelijk even de remise in en moet ik wachten op een vervanger. Ik kan ook niet controleren wat er wel en niet doorgekomen is.

De kou begint weer langzaam op te rukken en dat merk ik aan de computer. Die begint na te eilen en ik ben soms al een halve zin verder voor ik wat op het scherm begin te zien. De Polen zijn vandaag allemaal vertrokken. We zijn dus nog met twee expedities hier. Alles wat klimt zit boven.

Net bericht van Mark en Martine dat ze in kamp 2 zitten en bezig zijn met sneeuw smelten. De zwaarste dag van hun leven zeggen ze. Gelukkig hebben ze weinig sneeuw gehad onderweg dus hoop ik dat het weerbeeld morgen hetzelfde is. Ik zie nu vanuit ABC dat, hoewel het hier sneeuwt, de avondzon op de berg staat. Niet genoeg zicht om Ronald en de Sherpa`s te kunnen zien maar het sneeuwt daar tenminste niet of nauwelijks. Ronald nog even jongen, Mark en Martine zorgen voor een fles hete thee als je aankomt.
Ik ga wat voorbereidimgen treffen voor het geval er vannacht weer een bak sneeuw valt hier in ABC.

Mijn electronica werkt weer als voorheen en alles wat stroom kan bevatten is weer vol.

Groeten van ons allemaal en tot het volgende blog. Martine zal vanavond ook nog wel even bijbabbelen. Fingers crossed, dat wel, maar we blijven er in geloven, jullie ook toch...
Groeten Jan


woensdag 18 mei 2011

De laatste fase

Hallo thuisfront.

Ik zit in een praktisch verlaten ABC. Er zijn nog drie groepen. Summit Climb zit met 6 klimmers en 2 Sherpa`s op de berg. Ze zijn onderweg naar kamp 2. Ik kan ze zien op de steile passages tussen kamp 1½ en kamp 2. Het zicht is goed en er staat een niet al te harde wind. +/- 25Km/uur. Er zouden nog 4 Polen ergens tussen kamp 2 en de summit moeten zitten maar ik heb ze niet kunnen ontdekken. Ook gisteren niet. Ik ga straks eens even in hun kamp kijken wat er aan de hand is. Ronald is met onze Sherpa`s onderweg naar kamp 1 en zal zich straks wel melden en Mark en Martine hebben een redelijk goede nacht gehad en klonken vanmorgen OK. Zij zijn onderweg naar kamp 1½ en melden zich straks ook. Met goed zicht kan ik ze morgen volgen.

Ja, natuurlijk is het balen dat ik hier zit en niet op de berg. Maar als ze de top halen heb ik er vrede mee. Voor de organisatie en alle rompslomp hier was het gewoon de beste oplossing en zoals ik al eerder heb gezegd, ik had al rekening gehouden met het feit dat het zo kon gaan lopen. Ik ben nu bezig met het inventariseren van alles wat naar beneden moet. Tibetaanse porters komen regelmatig langs om te kijken wat er over blijft en wat ze daar van kunnen gebruiken. Ze helpen goed met het leegstoken van onze grote gasflessen. Transport van de inhoud is drie maal zo duur als de waarde van het gas dus ik vind het best. Doordat we al vrij vroeg vijf mensen kwijt raakten is er heel veel over aan expeditievoedsel, snacks, gasbollen etc. Dat ben ik nu al vast aan het uitzoeken en verpakken.

Misschien mede doordat we zo snel met een kleine groep waren is er een zeer hecht team onstaan. We helpen elkaar waar mogelijk en hebben veel lol gehad met elkaar. We hebben het beste en meest praktische materiaal uitgezocht en dat is mee naar boven. Zo heeft Ronald mijn donsoverall, Mark mijn donswanten en klimgordel, Martine mijn jumar en Kaji mijn gewatteerde broek. Vijf radio`s zijn boven, één heb ik er hier voor`s nachts en als ik even bij de mobilofoon vandaan ben.
Martine heeft een satphone voor de voiceblogs vanaf boven, Ronald heeft zijn satphone voor zijn twitters en ik heb nog een satphone voor de mails en om Yaks en transport te regelen. We lullen wat af zo de hele dag. Het is wel erg leuk om jullie reacties te lezen, Paul stuurt ze elke dag door.

Het definitieve schema ziet er als volgt uit: Morgen is iedereen in Kamp 2. Vrijdag naar kamp 3 en zaterdag de Final Push naar de summit en dan afdalen naar kamp 2. Zondag van kamp 2 naar kamp ABC. Ik stuur zondag nog een paar Tibetaanse porters naar kamp 1 want er ligt daar een berg gas, een extra zak met tenten en andere zooi. Veel te veel voor het kleine team dat over gebleven is. Maar goed daar heb ik dus allemaal tijd voor. Maandag verder inpakken en dinsdag naar IBC lopen en dan met de jeeps en de truck naar Zangmu. Woensdagmorgen de grens over en dan kunnen we ons donderdag bezig houden met inpakken voor de thuisreis, veel bier drinken en steaks eten. Maar voor het zover is hebben jullie nog wel een paar blogs van ons te goed. Ik hoop natuurlijk dat ik zaterdag met hoofdletters en vetgedrukt kan melden dat de top binnen is. De wind zou na morgen afnemen en dat is gunstig. Als er dan niet te veel snowshowers zijn moet het lukken. Zou wel mooi zijn. Ajax kampioen, (goed gedaan Frankie) en drie toppers. Mark en Ronald hebben volgens mij wel zo de ziekte in dat het Twente niet geworden is dat ze van pure nijd misschien wel doorlopen naar de Everest.

Maar goed, alle geintjes op een stokje, er wacht ze nu een paar zeer heftige dagen en ik hoop dat ze die goed doorkomen en zonder brokken weer beneden komen. We houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen.
Fingers crossed.
Groeten Jan


dinsdag 17 mei 2011


Het wordt nu echt spannend
We hebben net Mark en Martine gesproken via de radio. Ze zitten in kamp 1 en hebben het, heel verstandig, heel rustig aan gedaan. Ze voelen zich goed, het kamp is in tact en morgen gaan ze samen naar kamp 1½. Ronald vertrekt morgen met Kadji, Nurujangbu en Pasang naar kamp 1 en als alles goed gaat zijn ze overmorgen allemaal in kamp 2. Het wordt leeg om me heen. Maar goed, er is genoeg te doen en als het zicht goed blijft kan ik jullie met korte blogs verdeeld over de dag op de hoogte houden van de vorderingen. Vanaf boven zullen ze proberen om regelmatig een voice blog te plaatsen. De techniek staat voor niets. Waar is de tijd dat ik met een kompas en een kaart van 1: 250.000 een tocht over Groenland maakte. Vier weken lang wist niemand waar we precies uithingen. Nog even en jullie kunnen ons zien blieben op Google Earth en kijken of we wel de goede route houden. Hoezo "Big brother is watching you". Ach het hoort er nu eenmaal bij tegenwoordig. Wel hebben we gezien dat er door andere expedities met een bewonderend oog naar onze apparatuur gekeken wordt. We hadden vanmorgen even een kleine storing maar alles werkt intussen weer.

Vanaf morgen wordt het echt spannend. De Final Push naar de summit. Ik spreek jullie morgen weer.

Groeten Jan

maandag 16 mei 2011


3 dagen ABC
De dagen in het ABC gaan snel, hoewel we eigenlijk helemaal niets doen. Beetje wassen, veel eten en theedrinken en vooral veel kletsen over van alles en nog wat. Populaire onderwerpen zijn: het weer, voetbal en Theo Jansen (al wordt dat na vandaag waarschijnlijk wel minder), allerlei doping uit de onuitputtelijke voorraad van Ronald en Jan`s Medicijnton; het wel en wee van de andere expedities en de stand van de sherpa`s. Onze 3 resterende zijn allemaal fit, dus we hebben een 1 op 1 bezetting. De Tibetanen komen iedere dag wel even buurten, vaak met hun handelswaar: westerse producten met natuurlijk de topper cola. Ook wordt er al druk gespeculeerd over de ruilhandel: een paar bergschoenen voor een klein kettinkje met enkele koralen kralen gaat het voorlopig nog niet worden. Jan wijdt Mark in in de geheimen van de spiegeltjes en kraaltjes waarmee terug in Nederland de dames het hof gemaakt kunnen worden. Steeds meer expedities verlaten de berg en het ABC, volgens de laatste berichten zijn er u alleen nog 2 Polen op de berg zelf (geen favoriete bevolkingsgroep vanwege de lawine). Naast ons cluppie staan in het ABC nog hun expeditiegroep, een groep Canadezen uit Quebec, die morgen vertrekken en de groep van SummitClimb.

Daar is het minder gesteld met de sherpa`s: gisteren waren er nog 7 topkandidaten en 2 sherpa`s; vanmorgen was het bericht; `5 members` die nog voor de top gaan. Het weer lijkt de komende week gunstig, maar dat aleen is niet genoeg. De Canadezen hadden met 2 fitte mensen in kamp 2 goede hoop op de top, maar een dag later bleek dat niet haalbaar en bleek een derde klimmer `frostbite` te hebben aan 7 vingers. Hier liggen succes en gevaar heel dicht bij elkaar.

Jan was iets te enthousiast met zijn planning om vanaf woensdag iedere dag een kamp te veroveren. Van het snelste kwartet van de hele groep zijn Speedy Gonzales en Zoef de Haas (Ronald en Mark) nog over; die hebben eerder het grootste gedeelte van een dag gedaan over het traject kamp 1 - kamp 1,5 en de dag daarna 1,5 - kamp 2. Dat kan ik natuurlijk nooit bijhouden, laat staan dat het realistisch is om het in 1 dag te doen. Het alternatieve plan is dat Mark en ik morgen vertrekken naar kamp 1 en woensdag naar kamp 1,5 gaan. Ronald en de Sherpa`s vertrekken woensdag naar kamp 1 en iedereen loopt volgens het huidige plan donderdag naar kamp 2. Waarschijnlijk lopen we gedeeltelijk op met SummitClimb.
We zullen proberen om regelmatig een voiceblog te maken als we op de berg zitten, zodat jullie ons wel en wee kunnen volgen.
Hartelijke groeten, Martine

Nog een week hier, de Cho Oyu ligt er mooi bij. Hopen dat we ons allemaal goed
voelen en dat het weer en de goden ons goed gezind zijn. Wanneer alles mee zit kunnen we wellicht zaterdag een toppoging wagen. Bij deze Jasper en Maris gefeliciteerd met het kampioenschap.
Groet, Mark.

vrijdag 13 mei 2011


Laatste rust voor Final Push
Kent u het verhaal van de 10 kleine negertjes? Helaas valt voor mij vandaag het doek. Ik heb al dagen last van vastzittende hoest en daardoor slaap ik ook niet goed. Voor een goed herstel is ABC met zijn 5705 m gewoon te hoog en op deze manier gaat het niet lukken om op de top te komen. Jammer maar helaas, maar it`s all in the game. Voordat je een achtduizender kan beklimmen moeten heel veel seinen op groen staan en voor mij staat er nu een op rood. Ik heb wel genoten van dit avontuur en zal er later ook met heel veel plezier aan terug denken. Morgen ga ik samen met Zongbu, die ook niet fit is, terug naar de grens en dan zal ik zondag in Kathmandu zijn. Ik verwacht daar dan ook snel weer de oude te zijn. Ik wens de drie overgebleven toppers, Martine, Mark en Ronald alle succes toe met hun toppoging, maar kom vooral gezond weer beneden! Jan wil ik bedanken voor al het voorbereidend werk dat hij heeft gedaan. Er zijn er maar weinigen die een idee zullen hebben hoeveel werk dat geweest is.
Hartelijke groeten van Remco, dan geef ik nu het woord aan Mark.

Zo, terug op ABC. Helaas het afscheid van Remco dus morgen. Had graag met zijn vieren boven gestaan. De afgelopen dagen is er veel gebeurd, van lawines tot records. Afgelopen woensdag zijn Ronald en ik van kamp 1 naar kamp 1,5 gegaan met 3 Sherpa`s. 1 werd helaas ziek en moest terug naar ABC. Het was een tocht met 2 touwpassages. De eerste was makkelijk maar de tweede was een stuk moeilijker. Door de ijzige ondergrond was het traverseren lastig. Zelf ben ik 2 keer uitgegleden maar de gordel en het touw deden zijn werk. Daarna een stukje steil omhoog over een ijsplaat. Normaal niet zo moeilijk maar met een zware rugzak en op 6500 meter toch anders. Aangekomen op kamp 1,5 lekker thee gemaakt. Veel drinken op deze hoogte. Eten kreeg ik niet zoveel naar binnen, Ronald een stuk meer gegeten. Donderdag naar kamp 2. Eerst een mooi stuk omhoog maar doordat er veel nieuwe sneeuw gevallen was erg lastig. De Sherpa`s stapte voor ons maar dat was soms wel kniediepte. Een stuk hoger hielt het touw ineens op. Boven stonden ook 2 polen te wachten die naar beneden wilden. Onze Sherpa`s groeven het touw weer op maar net toen ze bijna boven waren dacht 1 van de Polen alvast te gaan. Dat veroorzaakte een kleine lawine. Gelukkig zaten we allemaal vast maar je merkt de kracht die een kleine lawine al heeft. Was toch een minuut bezig mijn jumar uit te graven, die op 40cm van mijn gordel afzit. Het touw was gelukkig nog wel zichtbaar. Na deze ervaring liepen we verder omhoog. Steeds minder zuurstof en dat merk je. Na ruim een uur doorlopen kwamen we aan bij kamp 2. Voor mij een record. Was nog nooit boven de 7000m geweest en nu dus wel. Ronald is samen met Kaje blijven slapen in kamp 2 en ik ben samen met Pasang afgedaald naar kamp 1. Net voor het donker kwamen we daar aan. Vandaag de dag dat iedereen van waar dan ook terug komt naar ABC. Martine heeft 2 nachten erop zitten op kamp 1 en heeft 2 keer een acclimatisatietochten gemaakt richting kamp 1,5.

Had het er nog met Jan over, die verandwoordelijk is voor een gedeelte bouw Arena, dat wanneer Twente de dubbel pakt, wij dan de Trippel (Martine, Ronald en ik) moeten pakken. Dan vindt hij het niet zo erg.

Nu een paar dagen rusten in ABC, morgen gaan we een schema maken voor de FINAL PUSH. Eerst nog even genieten van een stoel met een blikje Coca Cola.....
Groet Mark.


donderdag 12 mei 2011


Sherlock Jan op jacht naar ....
2 nachten geleden hoorde Jan onraad rondom zijn tent. Gezien eerdere ervaringen was hij er op bedacht dat er gespuis rond liep, die wellicht spullen uit tenten wilde stelen. Ah, een heterdaadje dacht Jan. Zachtjes pakte hij zijn zaklamp en met 2 snelle bewegingen had hij zijn tentritsen open en stond oog in oog met.... op de wind bewegende gebedsvlaggentjes. Uiteraard wordt deze waakzame houding door de groep zeer gewaardeerd.
Terug naar de berg. Nadat ik drie nachten op kamp 1 had doorgebracht was ik klaar voor een op-en-neertje naar kamp 1 1/2 dacht ik. Maar de laatste nacht was voor mij bijna zonder slaap vanwege constant hoesten. Ik had ook geen stem meer over. Het zat helemaal vast bij mij en het was dus verstandig om af te dalen naar ABC. Ondertussen bereidden Ronald en Mark zich voor om naar kamp 1 1/2 te gaan.
De terugtocht over de `killerslope` was voor mij killing. Onderweg kwam ik Martine tegen, die juist op weg was naar kamp 1. Uiteindelijk hebben wij over het zelfde stuk even lang gedaan, zij bergop en ik bergaf. De tocht naar ABC leek voor mij wel alsof ik naar de top liep. Ik was helemaal kapot toen ik aankwam in ABC en ben gelijk mijn tent ingekropen om wat te slapen. Hoewel ik mij vandaag beter voel, heb ik nog weinig energie. Vanmorgen lekker mijzelf even kunnen wassen, vanmiddag veel in de tent gelegen. Ik heb nog een paar dagen om verder te herstellen, we zien wel. Ondertussen is Martine vandaag naar kamp 1 1/2 op en neer geweest en zijn Mark en Ronald naar kamp 2 geklommen.
Het is de bedoeling dat iedereen hier morgen weer in ABC is. Wel gezellig als we met meer zijn. Morgen eten we Fried Chicken en als toetje Mousse au Chocola, maar niet verder vertellen hoor, want de mensen op de berg weten nog van niets!
Hartelijke groeten van Remco

p.s. bedankt voor al jullie reacties, sinds een paar dagen kunnen wij die hier in ABC nu ook lezen.


woensdag 11 mei 2011


Wissel van de wacht
In de eerste plaats bedankt voor jullie reacties. Paul heeft ze allemaal doorgemaild en Martine en ik hebben ze met veel plezier gelezen.
Remco heeft besloten om een paar dagen uit te rusten in ABC en is intussen hier. We hebben net gegeten en gaan zo snel met onze geliefde warme kruik in onze donsjes want het sneeuwt op dit moment behoorlijk en de temperatuur zakt snel. Op dit moment zit Martine weer in kamp 1 en voelt zich ok. Mark en Ronald zitten met Kaji, Nurujangbu en Pasang in kamp anderhalf en Zongbu is ook hier in ABC. Hij was gisteren nog niet bepaald goed maar vandaag al weer een stuk beter en ik hou hem nog even hier. We kunnen dan wat onderhoudswerk doen aan b.v. ons `natuurstenen toilet`. Martine gaat morgen verder naar kamp anderhalf, een van de Sherpa`s daalt af naar kamp 1 om haar te assisteren in de klim.
Met Ronald en Mark gaat het goed en zij laten mij morgenochtend weten wat de plannen zijn. Het oorspronkelijke plan is om door te gaan naar kamp 2 maar gezien de wisselvaligheid van het weer overleggen we per dag wat ze doen. Voorlopig hebben we nog redelijk wat speling en ziet het er goed uit. Mogelijk kan Martine morgen bij hen aansluiten maar dat zien we wel. Het hoeft niet. We proberen er wel naar toe te werken dat ze straks alle vier tegelijk de definitieve klim inzetten maar ook dat is geen absolute must. Flexibiliteit is in de snel wisselende (persoonlijke)omstandigheden belangrijk. Ik blijf optimistisch over de kansen van de laatste vier. Al moet ik natuurlijk nog zien hoe Mark en Ronald de mentale klap te boven komen als Ajax zondag kampioen wordt.
Tot zover deze update, morgen proberen we weer een paar plaatjes te sturen.
Groeten Jan


dinsdag 10 mei 2011


Relaas van Kamp 1 en relaxen in ABC
Zoals al in de eerdere blogs vermeld was, hadden we pech met de storm. Samen met Remco en Klaas overnachtte ik op kamp 1/2; waar het al behoorlijk tekeer ging en 1 van de onbemande tenten omver waaide. Verdere schade bleef gelukkig uit, de volgende ochtend konden we die tent inpakken en achterlaten in een van de andere tenten.

Gewaarschuwd door iedereen over de killer en sloper, begonnen aan de klim naar kamp 1. Ik loop zo wie zo al niet hard, maar nu extra opgelet het rustig aan te doen. Remco vond het tempo ook prima, dus met her en der een rustpauze was het best te doen. Maar het laatste stuk, met een deels gladde sneeuw viel ons zwaar. Rekenend op de gebedsvallgen die het signaal `kamp in zicht`;aangeven; waren we verbaasd ineens op kamp 1 neer. De gebedsvlaggen waren door de storm ook verdwenen. Met de schade aan onze tenten waren we dubbel blij, dat we het rustig aan gedaan hadden, want van het plan om rustig bij te komen met een kopje thee kwam natuurlijk niets. Eerst alle tenten gecontroleerd, losliggende uitrusting snel verzameld en uiteindelijk alles maar in de tent resten gewikkeld en als depot begraven onder een enorme bult sneeuw. Het waaide nog steeds en nog weer tenten opzetten zagen we niet zitten. Van de 5 tenten stond er nog 1, die had open gestaan dus daar lag water in. Eerst leeg proberen te schudden, dweilen, dan weer een sneeuwkuil graven voor de tweede tent (de plekken waar onze tenten hadden gestaan waren inmiddels ingenomen door andere expedities)en die tent opzetten. Sneeuw verzamelen en smelten voor het avond eten en vooral de 2,5 liter drinkwater per persoon. Vandaaruit een warme huiskamer in Nederland klinkt dit wellicht raar maar voor het eerst op ruim 6400m na een lange klim is de energie wel op.

Het dilemma in kamp 1 blijven en zo energie sparen van de terugtocht naar ABC, of toch terug en makkelijker `herstellen in ABC` hebben Remco en ik allebei anders opgelost. Remco is in kamp 1 gebleven en ik ben afgedaald naar ABC. Gisteren bijgepraat over alle ontwikkelingen met de expeditieleden en vandaag besteed aan relaxen, de laatste spullen uitzoeken voor de komende dagen. Inmiddels weet ik aardig wat wel en niet goed bevalt qua eten en hoe ik mijn grootste probleem tot nu toe, voldoende energie naar binnen krijgen, moet aanpakken. De tactiek is nu vaker stoppen en echt even de tijd nemen om wat thee en eten (chocolade, keks) te nuttigen en dan rustig weer door. Zolang het niet al te hard waait of sneeuwt werkt dat prima. Voor de komende dagen wordt slechter weer voorspeld, dus dan weet ik ook of dit werkt zonder te koud te worden. Ook voor Remco heb ik de spullen voor kamp 1 en hoger gepakt. Verder wat gewassen en de luxe gehad van het haren wassen via de zonnedouche. Vandaag niet veel zon, maar Prem onze kok stond al klaar met wat lauw water. Morgen kan ik dus weer fris aan de tocht omhoog beginnen!

Met Jan samen heb ik een voorlopig plan gemaakt voor de komende dagen. Mark en Ronald zijn nu met Remco in kamp 1 en lopen dus een dag op mij voor. Het is de bedoeling dat we steeds per dag 1 kamp opschuiven, Donderdag hopen de snelsten kamp 2 te bereiken en dan zaterdag terug te gaan naar ABC. Of dit haalbaar is moet blijken, de technische (klim) delen komen na kamp 1 en daar hebben we dus nog geen ervaring mee. Ook is het weerbericht niet zo gunstig. Inmiddels hebben we ook bericht gekregen dat de anderen een goede reis hebben gehad en in Kathmandu zijn aangekomen.
Iedereen bedankt voor de aanmoedigingen via de blog. Met de 3 snelle mannen ga ik zeker een poging wagen om zo hoog mogelijk te komen.
Hartelijke groeten, Martine


maandag 9 mei 2011


Storm raast over kamp 1
De tweede rustdag voor Ronald en mij, al werd die een beetje verstoord door de berichten van gisteren. Eerst het bericht dat helaas 4 mensen onze expeditie gingen verlaten en nog later kwam het bericht dat een harde wind huis had gehouden op kamp 1. 2 tenten waren onvindbaar en een andere waar onze spullen in lagen lag plat en een hoop spullen waren ontvindbaar waaronder mijn slaapzak en donspak. Van Ronald waren ook een aantal spullen weg. Gelukkig pakte de groep het goed op en we konden van de mensen die helaas weg gingen spullen lenen die weg waren. `s Avonds hadden we lekker pizza en een soort Yak-steak. Vanmorgen hebben we rond 10 uur de mensen uitgezwaait die weg gingen. Zongbu en Pasang gingen op weg naar kamp 1 om samen en Martine en Remco de schade op te nemen. Om half 1 (half 7 in NL) heb ik een oud collega gebeld voor de uitslag van de beker finale. De opperleider vond het minder leuk maar de rest van de groep maakte een vreugdedansje toen de uitslag bekent was... Rond 3 uur kregen we het bericht dat er wel 2 tenten de gletser in waren gewaait, maar gelukkig bleken de slaapzakken en donsjassen gespaard. `s Middags hebben we onze klimspullen en etenstassen in orde gemaakt om morgen weer naar kamp 1 te gaan. Eten hadden we voor het uitkiezen nu er een aantal mensen weg zijn. Met een beetje verbazing kwam rond 18 uur Martine binnen, we hadden haar een uurtje later verwacht. Toen begonnen de verhalen, eerst waarom mensen weg gingen en daarna wat er allemaal boven aan de hand was. Ronald heeft zelfs nog het `Wilco` The North Face donspak van Jan gepast en neemt het zelfs misschien mee naar boven. Vannacht nog even een nachtje slapen op basiskamp om daarna weer de hoogte in te gaan naar kamp 1 en 1,5 en 2. Blijft wel vreemd, basiskamp op 5740m, geen punt in Europa is zo hoog als hier. De Elbrus is met zijn 5642m het hoogste punt van Europa.
Groet Mark.
Ps. Erik zou je de uitslagen van de laaste competitieronde via de sateliettelefoon door kunnen smssen, hoe het moet stond in mijn laatste mail.

zondag 8 mei 2011


We slanken af
Zowel lichamelijk als wat het aantal mensen in het team betreft. Gisteren ben ik met Ronald. Mark, Remco en Andre naar kamp 1 geweest. We hadden in kamp half, op ruim 6000m overnacht. Een lange nacht op een dunne isolatiemat op een zeer hobbelige rotsbodem. Toen de "killer slope" naar kamp 1. Een regelrechte killer en sloper, fysiek zowel als mentaal. Fysiek omdat het steil omhoog gaat over, eerst gruis en puin en daarna sneeuw en puin. Steeds als je denkt er te zijn, doemt er weer een helling op. Uiteindelijk zien we de gebeds vlaggen op het pasje en vlak daarachter ligt kamp 1. De Sherpa`s zetten vijf tenten op, zodat we die al vast hebben staan als we terug komen.
Martine en Klaas zijn intussen in kamp half aangekomen en zij gaan morgen naar kamp 1. Remco blijft ook boven en wil morgennacht in kamp 1 slapen. Ronald, Mark, Andre en ik dalen af naar ABC.

Annette, Ben en Andre hebben vanmorgen besloten om terug te gaan naar Kathmandu. Ze hebben daar elk voor zich hun redenen voor en het is niet aan mij om daar verder op in te gaan. Het transport naar de grens is intussen geregeld en morgen ga ik met kantoor overleggen om hun eventuele vroegere terugkeer naar Nederland mogelijk te maken.

Toelichting Ben: Kamp ABC was niet mijn kamp. De eerste volledige dag dat wij hier waren, liep ik van onder totaal leeg, wat veel kracht kost. Na een dag herstel waren mijn
darmen redelijk. Het kuchje wat ik in het begin van deze beklimming had sloeg om in een irritante hoest, mijn stem is bijna volledig verdwenen. Mijn voorhoofdsholte en beide bijholtes raakten vol met slijm. Door de problemen met mijn holtes en mijn keel waren mijn nachtrusten zeer kort en werden veelvuldig onderbroken. Ik heb persoonlijk ervaren wat bij de meesten wel bekend is: herstel op deze hoogte is zeer moeilijk. Jammer voor mij kwamen de problemen op het verkeerde moment en ben ik tot dit besluit gekomen. Ik wens de rest van mijn teamgenoten veel succes met het vervolg van deze beklimming.

Ikzelf (Jan dus)heb besloten om de beklimming te staken en vanuit ABC verder te coördineren en allerlei ad-hoc zaken te regelen. Ik had al wel met deze mogelijkheid rekening gehouden maar had toch de hoop die twee zaken te kunnen combineren. Ik ervaar nu dat ik te weinig aan rust toekom en aan mijn persoonlijke voorbereiding voor de beklimming. Hoe dan ook heeft het belang van de groep en de organisatie prioriteit. Wat er over blijft is te weinig voor een gedegen aanloop naar een beklimming als deze. Op Aconcagua, Lakpa Ri en Mustagh Ata lukt dat nog wel maar hier is dat anders. Jammer maar ik heb er vrede mee en ik richt me nu op de teams die straks verspreid over de berg zitten. Als zij de top kunnen halen en zonder problemen beneden komen, ben ik en zeer tevreden expeditie leider. Ik wacht nu op bericht uit kamp 1 en jullie horen hoe het verder gaat. Klaas komt net binnen en ga me dus even met he bemoeien.

Klaas heeft besloten om met de anderen morgen terug te gaan naar KTM. De aanhoudende hoest kost hem te veel energie om verder te gaan. Ik vind de manier waarop hij het, al vanaf halverwege de Khumbu, heeft volgehouden met deze hoest, een compliment waard. Afscheid nemen van teamgenoten halverwege de expeditie is niet leuk. Maar het is zoals het is. Annette, Ben, Klaas en Andre, bedankt voor jullie inzet en bijdrage aan de sfeer in de groep. We zullen jullie missen. Goede reis terug naar de bewoonde wereld.
Groeten Jan

vrijdag 6 mei 2011


Eerste overnachting op de berg
Vandaag is de groep in twee delen gesplitst. Voor Mark, Ronald, Andre en Remco is het de tweede keer dat zij naar kamp 1/2 (6040m)zijn vertrokken. Jan en Ben zijn beide voor de eerste keer omhoog gegaan. Ben heeft spullen gebracht en is weer terug gekeerd naar het ABC. Jan is met de anderen gebleven. Iedereen is daar veilig in het kamp aangekomen om te overnachten, waar het net als in het ABC sneeuwt. Klaas, Annette en Martine zijn vandaag in het ABC gebleven en hebben gekwartet met alle voedsel pakketen en een levendige ruilhandel opgezet. Snikkers en Mars zijn populair, net als de yoghurt voor ontbijt en dessert! Pringles doen het natuurlijk ook uitstekend. De groep die nu in kamp 1/2 overnacht gaat morgen in principe naar kamp 1 om dat in te richten en mogelijk zal een aantal daar overnachten. Een groot aantal tenten en brandstof flessen is vandaag door Tibetanen omhoog gebracht. Ben, Klaas en Martine hebben het plan om morgen ook naar kamp 1/2 te gaan om te overnachten en dan met 1 dag vertraging de anderen te volgen. We hebben de beruchte puinhelling `Killer slope`geheten al vanuit kamp 1/2 gezien; een uitdaging van formaat.
Groeten vanuit het ABC

donderdag 5 mei 2011


Op en neer naar Kamp 1/2
Vandaag was een mooi voorbeeld van hoe weersberichten ook hier niet altijd helemaal kloppen... we werden vanmiddag levend geroosterd in de felle zon tijdens de klim naar Kamp 1/2! Maar alles beter dan weer een dump sneeuw, er ligt al meer dan genoeg. De klim was prachtig met enorme seracs langs de route. Langzaam lopend een beetje meer op dan neer kwamen we steeds een stukje hoger, en aan het eind een fikse klauterpartij. De sherpa`s hadden al 3 tenten opgezet waar we een deel van onze spullen in kwijt konden voor we weer afdaalden naar ABC. Rond een uur of 8 waren de laatsten binnen. We waren pas om half 3 vertrokken omdat we laat in de ochtend samen met de sherpa`s een puja hielden. Ze hadden een mooi altaar gemaakt met boterkaarsje, wierook en stapels klimspullen en onze gebedsvlaggen die eerder gezegend waren in Kathmandu. Sonam, een van onze Tibetaanse keukenhulpen `leidde` de ceremonie met een boel geprevel dat wel drie kwartier duurde en waarbij we af en toe naar zijn voorbeeld een handje rijst of tsampa in de lucht gooiden. Na afloop werden en gebedsvlaggen gespannen in alle windrichtingen. Het kamp ziet er mooi uit nu! Ik geloof dat het eten gearriveerd is dus ga een welverdiend hapje eten na deze toch wel zware klim.
Groetjes, Annette
En iedereen bedankt voor ondersteunende sms-jes!

woensdag 4 mei 2011


Vandaag in ABC
Vandaag begonnen met het definitief inrichten van het kamp. De Solar panelen aangesloten, toilet gemaakt. De grote tent beter neergezet en dit allemaal met de onmisbare hulp van onze Sherpa`s Kadji, Zongbu, Nurujangbu en Pasang. Op dit niveau (5705 m zegt de GPS) hebben we net iets minder dan 50% van de zuurstof die we op zeeniveau gewend zijn. Zonder de hulp van de Sherpa`s zouden we dat allemaal niet redden. Onze kok Prem Magar zorgt samen met de Tibetaanse keukenjongens Sonam Csiring en Nawang Durjee dat we voldoende heet water hebben voor thee en koffie en een overdadig ontbijt, lunch en diner dat altijd weer te veel is om op te krijgen. Iedereen is nu een beetje met zijn spullen bezig en/of een beetje lezen of slapen. Het weer is nu goed maar de verwachtingen blijven niet al te best. We zien het wel. Morgenochten houden we de (ABC) Puja en daarna zijn we klaar om omhoog te gaan zodra we ons daartoe in staat voelen en het weer meewerkt. Het Solar systeem werkt uitstekend en de radio`s ook. Hier en daar wat hoest en proest gevallen en ook de stoelgang gaat bij een paar mensen erg makkelijk. Maar nog niets om ons echt zorgen over te maken. Een dagje rust zal na de pittige dag van gisteren ook wel goed doen. De groeten van iedereen aan iedereen.
Jan

dinsdag 3 mei 2011


Aangekomen in het ABC
Bericht van Jan Midde via de satelliettelefoon: "Vanmiddag laat aangekomen in het ABC na een dag met veel sneeuw en weinig zicht. Iedereen voelt zich goed en ligt nu te rusten in de tent. Er schijnen slechts 7 expedities in het basiskamp te zijn, we hebben dus ruimte genoeg op de berg. Morgen houden we een rustdag en dan heb ik ook de tijd om een berichtje en enkele foto`s te mailen."


maandag 2 mei 2011


Intermediate Base camp
We zijn aangekomen in een IBC op 5375m. Maakt niet uit want we acclimatiseren goed op deze manier en we verliezen geen tijd. Morgen gaan we hoe dan ook naar ABC. Ben benieuwd waar dat nu ligt. Vanmorgen de bekende onduidelijkheden zo niet licht chaotische toestanden. Gisteravond waren er een aantal yaks aangekomen en die hebben ons de hele nacht verblijdt met het gebeier van de bellen om hun nek. Laten die Tilburgers die zo moeilijk doen over die pastoor die op zondagmorgen de kerkklok luidt, maar een nachtje hier komen slapen. Klagen ze nooit meer.
Vanmorgen werd onze bagage uitgebreid gewogen en na de discussie over het gewicht volgde de discussie over het aantal yaks en vervolgens over het aantal yakmannen. Net toen ik dacht dat we een deal hadden over de prijs en m`n rugzak om wilde hangen om te vertrekken was er weer een "mistake". Een half uur later, na veel geschuif en gereken, waren we het opnieuw eens. Toen bleek dat alles op een truck geladen werd en naar IBC werd gebracht. De yaks volgden later zonder last. Morgen eens tellen hoeveel het er nu eigenlijk echt zijn. Ze zijn intussen wel gearriveerd en beieren er al lustig op los. Wordt weer lachen vannacht. We mogen voor 100 Yuan koken en eten in een grote tent van een Tibetaan en de Nepali mogen er ook slapen. Dat scheelt een hoop afbreek gedoe morgen en er staat ook een fikse kachel die met gedroogde yakshit gestookt wordt. Je kleren stinken na zes keer wassen nog maar het is lekker warm. Verder geen problemen en we gaan morgen vol goede moed naar ABC. Alleen het weer wil nog niet erg meewerken.
Groeten Jan


zondag 1 mei

Acclimatisatie/rustdag in CBC

Vandaag een rustige dag. Wat materiaal gecontroleerd en gekeken wat er morgen in ieder geval mee moet naar Intermediate camp op ongeveer 5500m. Vanmorgen is iedereen na het ontbijt vertrokken voor een wandeling richting dat kamp. Klaas, Annette en Andre waren na een uur of twee weer terug en de rest is nog door gegaan en waren rond lunchtijd weer in CBC terug. Vanmiddag een beetje luieren, lezen of slapen. Rond 12:00 uur was het zicht op de Cho Oyu heel goed. Op dit moment verschuilt de Turquoise Godin zich weer in de wolken en gezien de wind die hier al waait zal het niet echt gezellig zijn daar boven. We hebben nog steeds de zon op de tenten en dat maakt dat het temperatuurverschil behoorlijk groot is.In de tent is het behoorlijk warm maar erbuiten staat een schrale wind. Vanavond komen er waarschijnlijk al 35 yaks heb ik net gehoord en de rest komt morgenavond. Met die 35 yaks kunnen we morgenochtend alles wat we direct nodig hebben morgenochtend meenemen. De andere 15 komen dan van hier meteen door naar ABC waar we overmorgen heen gaan. Ik hoop dat ze zich aan hun woord houden maar dat weet je nooit zeker. Ik zal dan ook blij zijn als we alles in ABC hebben en het kamp definitief in kunnen richten. Dat moet grondig gebeuren want het zal onze basis zijn voor de komende weken. Verder niet zo veel te melden vandaag. Behalve de gebruikelijke kleine ongemakken op deze hoogte gaat iedereen wel goed. Prem, onze kok heeft veel eer van zijn werk want er wordt flink gebunkerd en dat is een goed teken.
Groeten van iedereen aan iedereen.
Jan

zaterdag 30 april 2011

Update van uit Chinese Base Camp 4911m

Gisterochtend heeft Bert een trieste beslissing moeten nemen. Zijn geinfecteerde vinger zou een dusdanige handicap worden dat het medisch en technisch niet verantwoord was om mee naar Tibet te gaan. We hebben tot het laatst gewacht om die beslissing te nemen en het zette toch een domper op het vertrek. Een zeer gewaardeerd teamlid achter laten voelt niet fijn, niet voor hem en niet voor de rest. Waarschijnlijk kan hij morgen naar Nederland vertrekken. Nadat we een uur onderweg waren kwamen we er achter dat er door het afhaken van Bert en de daarbij behorende acties een paar dingen achter gebleven waren. Ronald en Mark hadden de dag ervoor matrassen gekocht voor in ABC die in een vijf sterren hotel niet zouden misstaan. Alleen stonden ze nog in de storeroom van het hotel. Ook een plunjezak was in alle hectiek vergeten. Gelukkig hebben we veel connecties in KTM en na wat gebel verscheen een uur later de taxi van Karma met op het dak de, in oogverblindende kleuren en motieven uitgevoerde, kamerbrede matrassen. Nu moeten wij constant horen hoe lekker het wel ligt. Na dit intermezzo naar de grens. Langs diepe dalen, loeisteile hellingen, wildstromende rivieren en watervallen die dit deel van de Himalaya kenmerken. Bij de grens wachten de porters, meest vrouwen, die onze ruim 2100kg aan spullen de grens over dragen. Zo`n 70 tonnen, zakken, pakketten en gasflessen. Alles moet door de scanner en waar ik al bang voor was, alle rookworsten, cervelaat, salami werd er uitgevist. Verboden waar. Na veel praten mocht het terug naar Kathmandu. Maar er leiden vele wegen naar Rome en intussen hebben we een special delivery ontvangen. We verheugen ons nu al op de eerste keer dat de boerenkool op tafel komt We waren net op tijd de grens over maar eigenlijk te laat om door te mogen naar Nyalam. Dat koste ook weer wat tijd en gebabbel van onze Tibetaanse vriend Pelma. Wij hebben ons intussen vermaakt met een aantal giechelende vrouwen die allemaal onze euro`s in Yuans wilde wisselen maar dat hadden we al voor de grens gedaan. Toen door naar Nyalam. Een troosteloos stadje aan het begin van de Tibetaanse hoogvlakte. Een lange nacht gemaakt en vanmorgen werd duidelijk dat we niet verder zouden gaan met de jeeps en de truck dan Chinese BC.
Morgen blijven we ook hier en overmorgen naar Intermidiate Camp. Hoe dat allemaal in zijn werk is gegaan is een heel lang verhaal dat constant wijzigde maar ik ben er eigenlijk wel blij mee want dit is beter voor onze acclimatisatie.Van Nyalam over de hoogvlakte via de Thongde La (ruim 5100m) naar Tingri waar we geluncht hebben en onze Tibetaanse keukenjongens hebben opgepikt. Een enorme overgang deze ruimte ten opzichte van de Nepalese kant van de Himalaya. Nu dus in een winderig maar nog niet al te koud CBC oftewel Chinese Base Camp. We gaan over een kwartier eten dus ik ga nu verzenden. Stuur later nog wel wat foto`s door. Hier is alles ok en de spanning stijgt.
Groeten Jan


donderdag 28 april 2011

Morgen gaat het gebeuren
Morgen gaan we naar Tibet, vandaag de laatste volle dag in Kathmandu. Deze dag stond in het teken van de Puja. Getooid in witte sjalen vertrok het voltallige team naar een tempel vlakbij het heiligdom de stupa van Bodnath. Voordat wij de tempel betraden kocht iedereen gebedsvlagen, deze worden in de tempel gezegend door de daar aanwezige lama. Je kunt rollen van 25 of 50 kopen, ben je ouder dan 50 dan koop je beide, ben je jonger dan kan je er 2 van 25 of 1 van 50 kopen. Aangekomen in de tempel vond de puja plaats. Puja betekent het `betonen van respect`. De lama zorgt voor de spirituele verbinding met het goddelijke, in dit geval met de godin van het turkois of te wel de berg Cho Oyu. De handelingen in de tempel vonden in een ontspannen, licht spirituele sfeer plaats met een vleugje humor. Hopelijk brengt deze inzegening ons al het goede op de berg. Na de inzegening had iedereen tijd om de laatste dingen van zijn/haar boodschappenlijstje te schrappen of om nog rond te neuzen voor souveniers. Het winkelen in Kathmandu stond in schril contrast met de serene sfeer in het klooster. De stad is druk, veel auto`s, motoren en brommers, de voorzieningen zoals electra, water en reinigen van de straten zijn slecht. Kortom tijd om weg te gaan uit Kathmandu, op richting Tibet.
Groeten Ben.

woensdag 27 april 2011


Terug in KTM
We zijn weer in Kathmandu. Op tijd gevlogen en de staking heeft ons nauwelijks gehinderd. Er reed een shuttle bus richting Kalimati en omdat er geen verkeer was schoot het lekker op. Morgen zou alles weer normaal zijn en dat
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »